Παρασκευή, 16 Απριλίου 2021

Συμπαράσταση στον αγώνα των εργαζομένων και των μελών του ΚΕΘΕΑ

 

"Εκφράζουμε την συμπαράστασή μας στον αγώνα των εργαζομένων και των μελών του ΚΕΘΕΑ, για το απαράδεκτο και οπισθοδρομικό σχέδιο νόμου που προωθείται, που καταργεί το πανελλαδικά εθνικά και διεθνώς αναγνωρισμένο θεραπευτικό πρόγραμμα απεξάρτησης από την χρήση που ακολουθείται, που βασίζεται στο αυτοδιοίκητο, στην κοινότητα, στον εθελοντισμό, στην αλληλεγγύη και την κοινωνική επανένταξη μέσα από την παραγωγική διαδικασία.

Η μετατροπή του ΚΕΘΕΑ σε έναν γραφειοκρατικό οργανισμό, κεντρικά ελεγχόμενο από το διορισμένο από την εκάστοτε κυβέρνηση έμμισθο όργανο διοίκησης, αποτελεί πλήγμα εν μέσω κρίσης και πανδημίας στον αγώνα για μια κοινωνία χωρίς εξαρτήσεις".

Ψήφισμα Ανοιχτού ΔΣ του Βίος Coop, 16.4.2021


Πέμπτη, 15 Απριλίου 2021

Γεωγραφική κατανομή των συνεργαζόμενων παραγωγών και συνεταιρισμών του Βίος Coop

 Στον Βίος Coop εφαρμόζουμε την τοπικοποίηση στην πράξη. Επιλέγουμε παραγωγούς (προμηθευτές και συνεταιρισμούς) από όσο πιο κοντά στην Θεσσαλονίκη είναι δυνατό. Έτσι, μειώνουμε το οικολογικό αποτύπωμα των προϊόντων μας, ενώ έχουμε και μια πιο κοντινή σχέση με τους συνεργαζόμενους παραγωγούς μας. Ταυτόχρονα, μειώνουμε το κόστος μεταφοράς και τις τιμές, στηρίζοντας ποιοτικούς παραγωγούς και συνεταιρισμούς σε όλη την Ελλάδα. 

Γεωγραφική κατανομή των παραγωγών-προμηθευτών του Βίος Coop, 2021:

81% από τη Βόρεια Ελλάδα

65% από την Κεντρική Μακεδονία

40% από τον νομό Θεσσαλονίκης


Γεωγραφική κατανομή των συνεργαζόμενων συνεταιρισμών του Βίος Coop, 2021:

71% από τη Βόρεια Ελλάδα

45% από την Κεντρική Μακεδονία

27% από τον νομό Θεσσαλονίκης


Τετάρτη, 7 Απριλίου 2021

Πρώτη Γενική Συνέλευση της ΕΝ ΚΑΛΟ ΚΕΜ

Η πρώτη Γενική Συνέλευση της Ένωσης Φορέων Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας Κεντρικής Μακεδονίας «ΕΝ ΚΑΛΟ ΚΕΜ», πραγματοποιήθηκε διαδικτυακά την Κυριακή 28 Μαρτίου 2021.

Συμμετείχαν 14 από τα 15 ιδρυτικά μέλη της Ένωσης (μεταξύ των οποίων και ο Βίος Coop).

Πραγματοποιήθηκαν εκλογές των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου και του Εποπτικού Συμβουλίου και εκλέχθηκαν:

Για το ΔΣ:

Πρόεδρος: Κώστας Νικολάου, Λαϊκό Πανεπιστήμιο Κ.ΑΛ.Ο. “UnivSSECoop”

Αντιπρόεδρος: Πόπη Σουρμαΐδου, ΚοινΣΕπ Σπείρα Γης

Γραμματέας: Σοφία Κυπριανίδου, ΚοινΣΕπ Εργαστήρι Χωρίς Σύνορα 

Αναπληρωτής Γραμματέας: Λάζαρος Αγγέλου, Κοινοπραξία Φορέων Κ.ΑΛ.Ο. “ΤΑ ΠΑΝΤΑ RE-”

Ταμίας: Λία Παπαδράγκα, ΚοινΣΕπ Ecoroutes.

Για το ΕΣ:

Πρόεδρος: Άσπα Παπαφιλίππου, Κοινωνικός Καταναλωτικός Συνεταιρισμός Θεσσαλονίκης “Βίος Coop”

Αντιπρόεδρος: Ελένη Παπαθεοδοσίου, ΚοινΣΕπ Δημιουργίες

Γραμματέας: Αρετή Ρουμπιέ, ΚοινΣΕπ Υποστήριξη ΚΑΛΟ

Έγινε ομόφωνα αποδοχή 9 νέων μελών στην Ένωση με τον συνολικό αριθμό μελών να είναι πλέον 24. Αναπτύχθηκε διάλογος με τη συμμετοχή όλων και ομόφωνα αποφασίσθηκε ο προγραμματισμός δράσεων για το 2021.

Περισσότερα στον ιστότοπο της ΕΝ ΚΑΛΟ ΚΕΜ: http://www.enkalokem.gr/

Πέμπτη, 1 Απριλίου 2021

Στη μνήμη του Λάζαρου Αγγέλου

Έφυγε από τη ζωή ο φίλος και συναγωνιστής Λάζαρος Αγγέλου.

Έδωσε όρθιος, αξιοπρεπής και με γενναιότητα τον αγώνα του με τον καρκίνο, με τον ίδιο τρόπο που έζησε. Μέχρι την τελευταία στιγμή ήταν σταθερά στην πρώτη γραμμή, έχοντας αφιερώσει κυριολεκτικά τη ζωή του στα κοινωνικά κινήματα και ιδιαίτερα στο κίνημα του συνεργατισμού.

Ήταν πρωτεργάτης στην ίδρυση και βασικός πυλώνας στη διακυβέρνηση πολλών συνεργατικών εγχειρημάτων, μεταξύ αυτών και της ΠΡΩ.Σ.Κ.ΑΛ.Ο. και του κοινωνικού καταναλωτικού συνεταιρισμού Θεσσαλονίκης “Βίος Coop”.

Οι συναγωνιστές του θα καλύψουμε συλλογικά το κενό που αφήνει. Θα ζει μέσα από τους αγώνες μας.

Καλό σου ταξίδι Λάζαρε ….

ΥΓ: Λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών, η κηδεία του θα γίνει σε κλειστό, οικογενειακό κύκλο. Επιθυμία της οικογένειας είναι αντί για στεφάνια να στηριχθεί το έργο του Ελληνικού Παιδικού Χωριού, μέσω κατάθεσης στους τραπεζικούς λογαριασμούς:

ΕΘΝΙΚΗ

212/29604190

GR1501102120000021229604190

BIC:ETHNGRAA


EUROBANK

0026-0232-52-0100436403

GR7802602320000520100436403

BIC:EFGBGRAA


ALPHA BANK

701-002101-162926

GR8101407010701002101162926

BIC:CRBAGRAAXXX


ΠΕΙΡΑΙΩΣ

5238-003332-696

GR7801722380005238003332696

BIC:PIRBGRAA


Τετάρτη, 31 Μαρτίου 2021

Παρουσίαση του Ξενώνα Κακοποιημένων Γυναικών του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικής Αλληλεγγύης

Εισήγηση του Θεολόγου Βλάχου (κοινωνικός λειτουργός, αν. προϊστάμενος καταφυγίου θυμάτων έμφυλης βίας ΕΚΚΑ) στην e-εκδήλωση για τη Διεθνή Μέρα της Γυναίκας που διοργάνωσε ο Βίος Coop στις 10 Μάρτη 2021.

Το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης (Ε.Κ.Κ.Α.) είναι Ν.Π.Δ.Δ. και έχει έδρα την Αθήνα. Υπάγεται στον έλεγχο του Υπουργείου Εργασίας, και Κοινωνικών Υποθέσεων.

ΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥ ΕΚΚΑ:

Συντονισμός του δικτύου παροχής υπηρεσιών κοινωνικής στήριξης σε άτομα, οικογένειες, πληθυσμιακές ομάδες που περιέρχονται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Άτομα, οικογένειες και πληθυσμιακές ομάδες που αντιμετωπίζουν προβλήματα ενδοοικογενειακής βίας, παραμέλησης, εγκατάλειψης, φυγής από το σπίτι, κακοποίησης, έντονης συναισθηματικής φόρτισης, αδυναμία κάλυψης των βασικών αναγκών διαβίωσης τους ή όταν αντιμετωπίζουν κοινωνικούς κινδύνους που προέρχονται από φυσικές καταστροφές ή από ατυχήματα με μεγάλο αριθμό θυμάτων.  

Γνωμοδότηση στο Υπουργείο για θέματα πολιτικών Κοινωνικής Πρόνοιας και την πιστοποίηση των εθελοντικών φορέων ΜΚΟ, μελέτη, ανάπτυξη, εφαρμογή, παρακολούθηση και αξιολόγηση δράσεων και υπηρεσιών κοινωνικής φροντίδας και αλληλεγγύης και προώθηση του δημόσιου διαλόγου για ζητήματα κοινωνικής πρόνοιας. 

Διασύνδεση, συνεργασία, συντονισμός, στήριξη και προβολή του Δικτύου των Υπηρεσιών Κοινωνικής Φροντίδας.

Παροχή επείγουσας ψυχολογικής και κοινωνικής στήριξης για καταστάσεις έκτακτης κοινωνικής ανάγκης, ενημέρωση για τις παροχές και τις υπηρεσίες πρόνοιας και διασύνδεση και διευκόλυνση της πρόσβασης στο Δίκτυο Υπηρεσιών Κοινωνικής Φροντίδας, Προστασίας και Αλληλεγγύης.

ΟΜΑΔΕΣ ΣΤΟΧΟΣ

Γονείς που χρήζουν ενημέρωσης και στήριξης για θέματα που αφορούν τα παιδιά τους .

Παιδιά και έφηβοι που βρίσκονται σε κίνδυνο, παραμελούνται είτε είναι θύματα βίας, παράνομης διακίνησης – εμπορίας (trafficking), εγκατάλειψης κ.α.

Οικογένειες σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης ή κρίσης ή κοινωνικού αποκλεισμού κ.α.

Γυναίκες και τα παιδιά τους θύματα ενδοοικογενειακής βίας, κακοποίησης, διακίνησης – εμπορίας (trafficking), εγκατάλειψης, διακρίσεων, εγκληματικών πράξεων κ.α.

Γυναίκες μόνες με παιδιά σε κατάσταση κρίσης, φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού.

ΑμΕΑ σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης θύματα διακρίσεων ή κοινωνικού αποκλεισμού που χρήζουν ενημέρωσης, ψυχολογικής και κοινωνικής στήριξης.

Ηλικιωμένοι που βρίσκονται σε κίνδυνο ή κατάσταση έκτακτης ανάγκης ή κρίσης.

Άτομα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης λόγω φυσικών καταστροφών ή ατυχημάτων.

Ξενώνας για γυναίκες  - θύματα βίας ΕΚΚΑ Θεσσαλονίκη

Η πράξη «Αναβάθμιση Ξενώνα για γυναίκες – θύματα βίας Ε.Κ.Κ.Α Θεσσαλονίκης», εντάσσεται στον Άξονα Προτεραιότητας “Προώθηση της κοινωνικής ένταξης και καταπολέμηση της φτώχειας –ΕΚΤ” του Ε.Π. “Κεντρική Μακεδονία 2014-2020” και συγχρηματοδοτείται από την Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο).

Το έργο υλοποιείται με ευθύνη του Ε.Κ.Κ.Α. στη βάση Προγραμματικής Συμφωνίας με τη Γενική Γραμματεία Οικογενειακής Πολιτικής και Ισότητας των Φύλων. Έχει ως αντικείμενο την λειτουργία Ξενώνα για γυναίκες – θύματα βίας σε όλες τις μορφές ή / και πολλαπλών διακρίσεων (π.χ. μετανάστριες, πρόσφυγες, μονογονείς, ΑμεΑ, κ.λπ.), σε κτιριακή υποδομή στο νομό Θεσσαλονίκης, δυναμικότητας 20 κλινών. 

Στο πλαίσιο του έργου, επιγραμματικά, παρέχεται στις γυναίκες ψυχοκοινωνική και συμβουλευτική στήριξη, με ενισχυμένη εφαρμογή δράσεων, όπως:

εκμάθηση γλώσσας, 

δημιουργική απασχόληση παιδιών, 

ενισχυτική διδασκαλία,

υποστήριξη στον μητρικό ρόλο, 

συμβουλευτική για προώθηση στην απασχόληση, 

συστηματοποιημένη παρακολούθηση μετά την αποχώρηση / follow-up κ.α.).

Παροχή φύλαξης για διασφάλιση προστασίας σε συνθήκες καταφυγίου.

Παροχή συνεχούς φροντίδας για διασφάλιση κλίματος ασφάλειας και λειτουργικότητας.

Αναλυτικότερα, στόχος του Ξενώνα είναι να παρέχει στις γυναίκες και στα παιδιά τους φιλοξενία, και πολλαπλή στήριξη από εξειδικευμένο επιστημονικό προσωπικό καθώς και την υποστήριξη για την ένταξή τους στην αγορά εργασίας, όταν απαιτείται. Κατά τη διάρκεια της προσωρινής παραμονής των γυναικών στους Ξενώνες, παρέχεται στέγη, διατροφή, ιματισμός, ιατροφαρμακευτική και υγειονομική φροντίδα σε συνεργασία με τους αρμόδιους φορείς, συμβουλευτική και ψυχολογική υποστήριξη σε ατομικό, ομαδικό και οικογενειακό επίπεδο, δημιουργική απασχόληση για τα παιδιά των φιλοξενουμένων, εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας τόσο στις γυναίκες, όσο και στα παιδιά τους, ενισχυτική διδασκαλία για την μελέτη των σχολικών μαθημάτων και νομική καθοδήγηση σε συνεργασία με ΚΕΘΙ και άλλους φορείς. Επιπλέον, στις φιλοξενούμενες και τα παιδιά τους παρέχονται υπηρεσίες κοινωνικής στήριξης στο πλαίσιο της εκάστοτε εφαρμοζόμενης κρατικής κοινωνικής πολιτικής και διασυνδέονται με αρμόδιους φορείς ώστε να επιτευχθεί, το συντομότερο δυνατόν η κοινωνική τους επανένταξη.

Ωφελούμενες από την παρέμβαση είναι οι γυναίκες που έχουν υποστεί και υφίστανται βία σε όλες τις μορφές ή / και πολλαπλές διακρίσεις (π.χ. μετανάστριες, πρόσφυγες, μονογονείς, ΑμεΑ, άνεργες κ.λπ.) με τα παιδιά τους οι οποίες χρήζουν φιλοξενίας στους Ξενώνες. Σημειώνεται ότι δεν τίθεται κατ' αρχήν περιορισμός ως προς τη ΕΘΝΙΚΌΤΗΤΑ, Θρήσκευμα και γεωγραφική προέλευση των ωφελούμενων  γυναικών.

Ο Ξενώνας Φιλοξενίας λειτουργεί, ολόκληρο το24ωρο, Σαββατοκύριακα και αργίες καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους και μέχρι σήμερα έχει εξυπηρετήσει ήδη περισσότερες από 130 γυναίκες με τα παιδιά τους.

Τηλέφωνα επικοινωνίας:

Τηλεφωνική Γραμμή Άμεσης Κοινωνικής Βοήθειας  197 

Κέντρο Κοινωνικής Στήριξης Θεσσαλονίκη 2310471101

Τηλεφωνική Γραμμή SOS (ΓΓΟΠΙΦ) 15900

___________________________

Ολόκληρη την εκδήλωση μπορείτε να την παρακολουθήσετε στο κανάλι μας στο ΥouTube.


Παρουσίαση του ντοκιμαντέρ «Το Παγόβουνο»

Εισήγηση του Μάνου Παπαδάκη (σκηνοθέτης) στην e-εκδήλωση για τη Διεθνή Μέρα της Γυναίκας που διοργάνωσε ο Βίος Coop στις 10 Μάρτη 2021.

Μεγάλωσα και εγώ μέσα σε ένα περιβάλλον όπου ο άνδρας ήταν η κολώνα του σπιτιού, έπρεπε να ελέγχει και να προγραμματίζει τα πάντα και όλοι έπρεπε να παίρνουν την άδειά του! Αυτή η αίσθηση εξουσίας, κάτι σαν το χαρτονόμισμα δηλαδή, που η αξία του αναγνωρίζεται “άμα τη εμφανίσει”, μου άρεσε, και μάλιστα την πλήρωσε μια συμμαθήτριά μου τότε. Όταν εκείνη αντέδρασε, εγώ κατουρήθηκα πάνω μου, αλλά η δασκάλα μας της είπε ότι “έτσι είναι τα αγόρια” και εκεί τελείωσε το θέμα. Έτσι λοιπόν πήρα το μήνυμα ότι κάνουμε ότι γουστάρουμε και μπήκα στην ενηλικίωση με την υποστήριξη της παρέας, που όχι μόνο έκανε τα ίδια, αλλά είχε βρει και τρόπους για να μην έχει συνέπειες και αυτό ήταν μαγκιά.

Γιατί έτσι είναι τα αγόρια…

Αφού όμως “έτσι είναι τα αγόρια”, όποιος ΔΕΝ συμπεριφερόταν έτσι… τι ήταν? Οπότε σκέψου τώρα τι αντιδράσεις θα προκαλούσε να έδειχνα ευαισθησία σε ζητήματα αποδοχής και συγκατάθεσης. Θα γινόμουν τουλάχιστον περίγελος στην γειτονιά. Θα ήμουν ο “φλώρος”, ο “λελές”, ο “γυναικωτός”, η “αδελφή” και για κάποιους μεγαλύτερους που μπορούσαν να βρίζουν, το “πουστράκι”.

 

Έτσι λοιπόν, μεγαλώσαμε με τον φόβο μην μας ταυτίσουν με την γυναίκα, που στο συλλογικό μας ασυνείδητο φαινόταν πια κάτι άσχημο, πονηρό, φτηνό και κακό!

Μεγαλώναμε με τον φόβο της απόρριψης δηλαδή.

Από την άλλη, άκουγα την μάνα μου να συμβουλεύει τις αδελφές μου να μην βάφονται έντονα, να μην κυκλοφορούν αργά, να μην κυκλοφορούν μόνες, να μην κυκλοφορούν σε υποφωτισμένους δρόμους και να μην φοράνε κολλητά και κοντές φούστες γιατί προκαλούν! Ήταν και η εποχή των “δράκων” και του Παπαχρόνη βλέπετε, που ένα μεγάλο ποσοστό έριχνε το φταίξιμο στα θύματα. Την άκουγα επίσης να τις συμβουλεύει να μην ρωτάνε, να μην αντιμιλάνε, να έχουν το κεφάλι σκυμμένο και να μην κοιτάνε στα μάτια, γιατί αν συμβεί κάτι αυτές θα φταίνε.

Έτσι λοιπόν μεγάλωναν και εκείνες με τον φόβο να μην τις κλέψουν, να μην τις βιάσουν και να μην τις σκοτώσουν, αλλά και αν συμβεί, να ξέρουν ότι ο κόσμος θα σκεφτεί ότι πήγαιναν γυρεύοντας και ότι θα τις αντιμετωπίσουν ως “εύκολες”, ως “τσούλες”, ως “πουτάνες”.

Μεγάλωναν και αυτές, με τον φόβο της απόρριψης δηλαδή.

Έτσι, μάθαμε να έχουμε την προσοχή μας στραμμένη στους άλλους. Να ανησυχούμε για το τι θα σκεφτούν, τι θα πουν και πώς θα μας κρίνουν.

Μεγαλώσαμε με ενοχές, με ντροπή, με την αγωνία να δημιουργήσουμε τις κατάλληλες εντυπώσεις στο κοινωνικό μας περιβάλλον και να κάνουμε τα πάντα για να τις προστατέψουμε.

Μεγαλώσαμε μαθαίνοντας να υποκρινόμαστε και να κρατάμε απόσταση, ενώ είχαμε ανάγκη να είμαστε ο εαυτός μας και να αγαπηθούμε.

Για τους περισσότερους άνδρες, αυτός ο ρόλος, έγινε η ¨πανοπλία¨ τους. Ακόμα και σε εκείνες τις περιπτώσεις που είναι ξεκάθαρο και αντιλαμβάνονται την αδικία που προκαλεί η συμπεριφορά τους, προτιμούν να φερθούν όπως ξέρουν, αφού είναι καλά βολεμένοι και εξυπηρετούνται τα προνόμιά τους.

Καταλαβαίνουμε λοιπόν, ότι η πατριαρχία είναι ένα τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα που έχει διαβρώσει τον τρόπο που ο άνδρας σκέφτεται και φέρεται στον εαυτό του και τους άλλους. Δεν είναι απλά ένα πρόβλημα συμπεριφοράς προς την γυναίκα. Είναι προβληματική η ίδια του η ύπαρξη και σήμερα είναι η ευκαιρία να μπουν τα ερωτήματα στο τραπέζι.

Για πόσο ακόμα θα φοράει πανοπλία?

Για πόσο ακόμα θα υποκρίνεται?

Για πόσο ακόμα θα είναι άδικος?

Για πόσο ακόμα θα φοβάται?

Για πόσο ακόμα θα είναι δυστυχισμένος?

Το ντοκιμαντέρ

Το ντοκιμαντέρ δημιουργήθηκε για να προκαλέσει αυτόν τον προβληματισμό. Το ζητούμενο ήταν, και είναι πάντα στα έργα μου, να ξαναδούμε τα λογικά ερωτήματα για τα οποία βρίσκει κανείς μόνο παράλογες απαντήσεις. Μια από αυτές, είναι ότι οι άνδρες έχουμε δικαιώματα και προνόμια, όχι επειδή τα κατακτήσαμε, αλλά επειδή είμαστε απλά άνδρες. Επειδή έτυχε δηλαδή, να έχουμε γεννηθεί με αυτό το φύλο. Μια τεράστια αδικία που εισπράττουν τόσο οι γυναίκες στην καθημερινότητά τους, όσο και άντρες που εκφράζουν την αλληλεγγύη τους προς αυτές. Η τοξική αυτή αρρενωπότητα δηλαδή, που συχνά εκφράζεται με επίδειξη εξουσίας στο σπίτι, στην δουλειά, στην διασκέδαση, στο φλερτ, ακόμα και στον δρόμο, έτσι, χωρίς λόγο, απλά επειδή μπορούν και δεν θα έχουν συνέπειες.

Οφείλω να είμαι ειλικρινής και θα πρέπει να ονομάσω την συμπεριφορά αυτή ως αυτό που είναι και όχι ως αυτό που αντέχουμε οι άνδρες σήμερα να ακούμε. Δεν είναι λοιπόν, ούτε μαγκιά, ούτε έτσι είναι οι άνδρες, ούτε έτσι κάνουν όλοι, ούτε είναι στο αίμα τους, είναι ξεκάθαρα κακοποίηση. Οι άνδρες που φέρονται με αυτό τον τρόπο στην πράξη προσπαθούν να κρατήσουν την θέση τους στην αγέλη όπου νιώθουν δυνατοί, να ταΐσουν την χαμηλή τους αυτοεκτίμηση και την αίσθηση κατωτερότητας που δημιουργήθηκε όταν ήταν παιδιά και συνεχίζεται μέχρι και την ενήλικη ζωή τους. Χωρίς καμία διάθεση για αυτοκριτική και ενσυναίσθηση, χωρίς διάθεση για συνεργασία και αλλαγή, το καταπιεσμένο αυτό παιδί, προσπαθεί με νύχια και δόντια να αποδείξει ότι είναι γνήσιος άντρας, ¨παλαιάς κοπής¨, που τιμά τους προγόνους του, ακόμα και αν έχουν κάνει αίσχη, δεν αλλάζει γνώμη, ακόμα και αν καταλαβαίνει πόσο λάθος είναι, και χρησιμοποιεί την δύναμή του, ακόμα και όταν καταλαβαίνει ότι η αντίδραση αυτή είναι υπερβολική.

Αναπαράγει, δηλαδή, το στερεότυπο.   

Στο “Παγόβουνο” προσπαθήσαμε να δείξουμε τον μηχανισμό που διαμορφώνει το περιβάλλον μέσα στο οποίο γίνεται η “καλλιέργεια” αυτή.

Στην θρησκεία, στην οικογένεια, στο σχολείο, στα παιχνίδια, στις ταινίες και τα βιβλία, στις παρέες, παντού υπάρχει, φανερά ή κρυφά, η πατριαρχική καθοδήγηση, το προβληματικό πρότυπο. Μια πλύση εγκεφάλου που έχει σαν  αποτέλεσμα μια μόνιμη και διαρκή αντιπαλότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών και τελικά την διαμόρφωση του αυριανού θύτη και θύματος.

Αυτό που γίνεται σήμερα με τις τόσες αποκαλύψεις με κάνει να νιώθω θλίψη, με κάνει όμως και αισιόδοξο για το ότι υπάρχει το θάρρος που χρειάζεται να βγουν όλα στην φόρα. Να σπάσει το απόστημα και να αρχίσουν οι πληγές να κλείνουν.

Αν θα ανοίξουν άλλες? Δεν τρέφω ψευδαισθήσεις. Οι αλλαγές σε τόσο βαθειά ριζωμένα προβλήματα δεν γίνονται ούτε εύκολα, ούτε γρήγορα, ούτε ανώδυνα.

Όσες δομές υποστήριξης γυναικών να δημιουργηθούν, όσο μεγάλη διάσταση και να πάρει το θέμα, αν δεν αλλάξουμε εμείς οι άνδρες, δεν θα υπάρξει αποτέλεσμα επί της ουσίας. Ίσως μόνο να αλλάξει μορφή η καταπίεση. Γι΄ αυτό λέω ότι κακός παρουσιάζεται ως πρόβλημα των γυναικών. Το πρόβλημα είναι των ανδρών. Είναι μία μάχη για να διώξουμε τον φόβο που προκαλεί μίσος. Δεν είναι μια μάχη εναντίων τους, αλλά ενάντια σε μια συμπεριφορά τους. Πρέπει να αλλάξουμε τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας και αυτόματα θα αλλάξει η σχέση που έχουμε με τις γυναίκες.

___________________________

* Το σενάριο για το ντοκιμαντέρ “Το ΠΑΓΟΒΟΥΝΟ”, με θέμα την έμφυλη βία και την κουλτούρα του βιασμού, έχουν γράψει η Μαρία Σαράντη και η Πηνελόπη Σεδίκου, ενώ η σκηνοθεσία έγινε από τον Μάνο Παπαδάκη. Το ντοκιμαντέρ είναι ελεύθερο για θέαση εδώ.

** Ολόκληρη την εκδήλωση μπορείτε να την παρακολουθήσετε στο κανάλι μας στο ΥouTube.


Η θέση της γυναίκας στις κοινότητες των Ζαπατίστας στην Τσιάπας του Μεξικό

Εισήγηση του Λεωνίδα Οικονομάκη (διδάκτωρ κοινωνικών και πολιτικών επιστημών) στην e-εκδήλωση για τη Διεθνή Μέρα της Γυναίκας που διοργάνωσε ο Βίος Coop στις 10 Μάρτη 2021.

Σας ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση.

Η αλήθεια είναι ότι όταν με κάλεσε ο Φοίβος, δίστασα λίγο, από ακαδημαϊκή ανασφάλεια ίσως, γιατί δεν έχω ασχοληθεί ακαδημαϊκά με το ζήτημα των γυναικών στις κοινότητες των Ζαπατίστας.

Ακαδημαϊκά, με την έννοια του διαλόγου θεωρίας και έρευνας, γιατί στις κοινότητες έχω πραγματοποιήσει μακροχρόνια έρευνα πεδίου απλά τα ερευνητικά μου ενδιαφέροντα δεν ήταν ακριβώς αυτά. Παρόλαυτά ο Φοίβος με έπεισε να έρθω να μιλήσω, περισσότερο εμπειρικά, παρά θεωρητικά.

Προσωπικά, έχω μια ιδιαίτερη σχέση με τις ιθαγενείς Μάγιας της πολιτείας Τσιάπας που ανήκουν στις Βάσεις Υποστήριξης του Εσέταέλεένε-EZLN (είτε είναι Τσοτσίλες, είτε είναι Τοχολαμπάλες, Τσελτάλες, Τσόλες ή άλλων εθνοτήτων).

Έχουν υπάρξει δασκάλες μου, και δεν το λέω με τη μεταφορική έννοια του “έμαθα πολλά από τον αγώνα τους” κλπ. Ισχύει και αυτό αλλά έχουν υπάρξει δασκάλες μου και κυριολεκτικά: Κατά τη διάρκεια της έρευνας πεδίου μου, φοίτησα στο Αυτόνομο Αντάρτικο Κέντρο Ισπανικών και  Γλωσσών Μάγιας, στο καρακόλ του Οβεντίκ και δασκάλες μου ήταν η Ινές, η Γιολάντα, η Παλόμα. Επίσης, με τον καιρό έγιναν και φίλες μου, και όχι μόνο αυτές αλλά και άλλες προμοτόρας/προωθήτριες/διευκολύντριες της ζώνης Λος Άλτος. Πέρα από το καρακόλ τις έχω επισκεφτεί στα σπίτια τους, στις κοινότητές τους, και με κάποιες απο αυτές αναπτύξαμε και μια φιλία που κρατάει ακόμα. Είναι από αυτές τις σχέσεις που δημιουργούνται όταν κάποιος επιλέγει εθνογραφικές μεθόδους για να απαντήσει στα ερωτήματά του.

Ζώντας στο καρακολ, όπου υπάρχει και σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στο οποίο και μένουν τα παιδιά για όσο διαρκεί η σχολική χρονιά, είχα την ευκαιρία να παρατηρήσω και την παρουσία νεαρών μαθητριών, που αργότερα έγιναν προμοτόρας, κατά την παραμονή τους στο σχολείο, αλλά και τις σχέσεις τους με τα αγόρια συμμαθητές τους. Για να σας δώσω ένα παράδειγμα, θα σας πω μια ιστορία που παρακολούθησα πολλές φορές στο καρακόλ, αλλά μου έκανε περισσότερο εντύπωση σε μια κοινότητα. Φιλοξενήθηκα στα πλαίσια του Μικρού Ζαπατίστικου Σχολείου στο σπίτι μιας οικογένειας, σε μια μικρή κοινότητα Τσόλ, στο βορρά της ζούγκλας Λακαντόνα, κοντά στο Παλένκε. Η κοινότητα ονομάζονταν Μαλβίνας, αλλά δεν υπήρχε ούτε Θάτσερ, ούτε εισβολή, αλλά ούτε και... Μαραντόνα. Μαζί μου ήταν και ένας νεαρός Ζαπατίστα που μετέφραζε από τα ισπανικά στα τσολ και αντίστροφα, γιατί εγώ δε μιλούσα Τσολ και η οικογένεια δε μιλούσε Ισπανικά: μετά από ένα γεύμα, ο 70χρονος παππούς της οικογένειας περίμενε τη σειρά του δίπλα στο λάστιχο που έτρεχε νερό για να πλύνει το πιάτο του,  όπως και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας και εγώ μαζί τους. Μου έκανε εντύπωση, και ρώτησα το συνοδό μου. Αυτός μου είπε το εξής: αυτοί είναι παλιάς νοοτροπίας, εμείς ΚΑΙ μαγειρεύουμε και πλένουμε με τις συντρόφισσες. Ισχύει, το έχω δει να συμβαίνει στο σχολείο του Οβεντίκ: κάθε μέρα άλλος μαθητής ή μαθήτρια αναλαμβάνει το μαγείρεμα για όλους, άλλοτε κορίτσι άλλοτε αγόρι. Αυτό, είναι επίτευγμα του Ζαπατισμού.

Ένα άλλο επίτευγμα του Ζαπατισμού είναι το γεγονός ότι οικογένειες από απομακρυσμένες κοινότητες στέλνουν τα κορίτσια τους για να μείνουν δυο και τρείς μήνες σε μεικτό σχολείο, στο Οβεντίκ, μαζί με άγνωστά τους αγόρια. Αυτό θα ήταν αδιανόητο χωρίς το Ζαπατισμό, όπως είναι αδιανόητο και σε μη-ζαπατίστικες κοινότητες της Τσιάπας- μην ξεχνάμε ότι η περιοχή έχει ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά γυναικοκτονιών στη χώρα.

Για να γίνει όμως κατανοητό αυτό που θα πω όμως, θα πρέπει να κατανοήσετε το πλαίσιο.  Οι γυναίκες Ζαπατίστας έχουν υποστεί τετραπλή καταπίεση:

-ως αποικιοκρατούμενες

-ως ιθαγενείς

-ως γυναίκες

-και ως καμπεσίνας/αγρότισσες

Και αυτή η τετραπλή καταπίεση υπάρχει αιώνες, τουλάχιστον πέντε, από τη στιγμή που ο Diego de Mazariegos κατέκτησε το Χόβελ, τον “τόπο” δηλαδή “ανάμεσα στα σύννεφα” όπως ονόμαζαν και ονομάζουν ακόμα οι Μάγιας την περιοχή, και το μετονόμασε σε Σαν Κριστόμπαλ δε λας Κάσας, “Άγιο Χριστόφορο”  – σαν τον Κολόμβο- “των Σπιτιών” δηλαδή.

Από τότε, οι coletos, οι -συνήθως- λευκοί, πλούσιοι κάτοικοι του Σαν Κριστόμπαλ δηλαδή, αλλά και των άλλων πόλεων της Πολιτείας καταπιέζουν τις γυναίκες αυτές, με τρόπους κοντινούς στους φεουδαρχικούς:

Μέχρι και το δικαίωμα τις πρώτης νύχτας υπήρχε στην Τσιάπας μέχρι και λίγες δεκαετίες πριν την εξέγερση,

Για να καταλάβετε, στις κοινότητες των ιθαγενών, ακόμα και σε αυτές που σήμερα είναι Ζαπατίστικες, μια γυναίκα τη μέρα του γάμου της “ανταλλάσσονταν” ουσιαστικά με μια καλή αγελάδα.

Επίσης, ακόμα και πριν την κατάκτηση, δεν είναι σίγουρο ότι οι γυναίκες πέρναγαν καλύτερα και είχαν υποστεί λιγότερη καταπίεση. Συγγνώμη που το χαλάω στους ρομαντικούς ιθαγενιστές/πατσαμαμίστας. Ίσως να μην είχαν το ρατσισμό που αντιμετωπίζουν σήμερα ως ιθαγενείς γιατί όλοι ήταν ιθαγενείς, ή μάλλον ήταν Μάγιας -δεν είχαν μάθει ακόμη τη λέξη ίντιο, ίσως να μην είχαν την διάκριση του καμπεσίνο, γιατι όλοι ήταν καμπεσίνος (εκτός από τους Αυτοκράτορες και τους ιερείς και την ολιγαρχία των επιβλητικών πόλεων όπως το Τσιτσεν Ίτσα, το Παλένκε και άλλες), ίσως δεν ήταν αποικιοκρατούμενες με τη σημερινή έννοια αν και οι αυτοκρατορίες των Αζτέκων (που σωστότερα ονομάζεται της “Τριπλής Συμμαχίας”), των Ίνκας, και των Μάγιας δεν ήταν και πάρα πολύ δημοκρατικές, αλλά σίγουρα υπέφεραν καταπίεσης ως γυναίκες.

Ακόμα και στις Ζαπατίστικες κοινότητες, μέχρι την άφιξη του Ζαπατισμού (αλλά και άλλων Μαοϊκών ομάδων πριν απο αυτόν) στις κοινότητες οι γυναίκες δεν είχαν δικαίωμα γνώμης και ψήφου στη συνέλευση, ούτε καν οι άγαμοι άνδρες: μόνο οι ηλικιωμένοι-σοφοί, και οι παντρεμένοι άντρες, ως αρχηγοί της οικογένειας. Αυτό άλλαξε με την πολιτικοποίηση και τον εκδημοκρατισμό της λήψης αποφάσεων που έφτασε στις κοινότητες της Τσιάπας μετά το ‘60. Όταν έφτασε και ο Ζαπατισμός δηλαδή, που τότε δε λέγονταν Ζαπατισμός αλλά Δυνάμεις Εθνικής Απελευθέρωσης.

Αυτές λοιπόν οι γυναίκες, που ανταλλάσσονταν με αγελάδες, και που δεν είχαν καν δικαίωμα γνώμης στις συνελεύσεις, έφτασαν αργότερα να γίνουν μέχρι και Κομαντάντας, καπετάνισσες δηλαδή.

Για κάμποσα χρόνια στο βουνό, πριν αναλάβει ο Πέδρο και ο Μάρκος, καπετάνισσα ήταν η Ελίσα, την οποία είχα την ευκαιρία να γνωρίσω και να συζητήσω το περιεχόμενο της έρευνάς μου κάποτε. Στο κυβερνητικό στρατόπεδο Ράντσο Νουέβο, την 1η Γενάρη 1994 επιτίθεται έχοντας την ευθύνη της επίθεσης στο Σαν Κριστόμπαλ η λοχαγός Άνα Μαρία, ενώ στο Μεξικάνικο Κοινοβούλιο χρόνια αργότερα θα μιλήσει η Κομαντάντα Ραμόνα.

Όλα αυτά, τα αποτελέσματα του Ζαπατισμού, θα συστηματοποιηθούν και θα αποτελέσουν και νόμο, τον Επαναστατικό Νόμο των Γυναικών, που μάλιστα θα ψηφιστεί ΠΡΙΝ από την εξέγερση, το Δεκέμβρη του ‘93. Ο ίδιος νόμος, θα καταργήσει και το αλκοόλ και τα ναρκωτικά στις κοινότητες, έχω δει τι κάνει το αλκοόλ, και πόσο ξύλο τρώνε οι ιθαγενείς γυναίκες εξαιτίας του, όχι σε Ζαπατίστικες κοινότητες, σε άλλες κοινότητες τόσο στην Τσιάπας όσο και σε άλλες χώρες, και δε μπορώ πάρα να δώσω δίκιο στο Ζαπατισμό.

Ο Wickham-Crowley ένας καθηγητής Πανεπιστημίου απο τις ΗΠΑ, έγραψε το 1993 μια σεμιναριακή μελέτη για τα αντάρτικα κινήματα της Λατινικής Αμερικής, τα οποία κατατάσσει σε δυο κατηγορίες, δύο γεννιές. Στην πρώτη γεννιά ανήκει η Κούβα, και τα εμπνευσμένα από την Κούβα αντάρτικα: η Γουατεμάλα, η Βολιβία κλπ είναι τα αντάρτικα του ‘60. Στην πρώτη γεννιά η συμμετοχή των γυναικών είναι περιορισμένη, και συνήθως είναι της τάξεως του “να φτιάχνουν τον καφέ.” Στα αντάρτικα που ακολούθησαν,  το ‘70 και το ‘80 και ιδιαίτερα στους Σαντινίστας, οι γυναίκες έχουν μεγαλύτερη παρουσία, και φτάνουν και σε ηγετικούς ρόλους. Αποτελούν το 1/3  των ανταρτών στη Νικαράγουα, και το ¼ στο Ελ Σαλβαδόρ. Σε αυτή τη γεννιά ανήκουν και οι Ζαπατίστας (και οι Δυνάμεις πριν από αυτούς), οι οποίοι βλέπουν σήμερα το 50% των καπετάνιων στην Παράνομη Ιθαγενική Επαναστατική Επιτροπή να είναι καπετάνισσες, το μεγαλύτερο ποσοστό ίσως στην ιστορία των Λατινοαμερικανικών αντάρτικων κινημάτων.

Επειδή όμως η στατιστική μπορεί να πει πολύ ωραία ψέματα, η αλήθεια είναι ότι πολύ απέχουμε από μια πλήρη ισότητα των φύλων, τόσο στη Λατινική Αμερική όσο και εδώ στην Ευρώπη, άρα και στην Τσιάπας.

Έχω φίλες, φίλες Ζαπατίστας, πρώην προμοτόρας που παντρεύτηκαν και έγιναν το δεξί χέρι της πεθεράς τους, και στις οποίες δεν επιτρέπεται καν να συμμετέχουν πλέον στις δραστηριότητες του καρακόλ, όπως ήταν και παλιά η σχέση γυναίκας- οικογένειας γαμπρού. Και αυτό σε Ζαπατίστικη οικογένεια. Επίσης υπάρχουν περιπτώσεις που οι γυναίκες, καταπιεζόμενες για χρόνια, δεν τολμούν να λάβουν θέσεις ευθύνης για την πολιτική ζωή της κοινότητάς τους. Φοβούνται ότι αυτές δεν ξέρουν να μιλούν όπως πρέπει, ότι θα μείνει πίσω η δουλειά που τους αναλογεί στην οικογένεια, στα  χωράφια, στο σπίτι ,στα παιδιά. Είναι λογικό, πρόκειται για κοινωνίες στις οποίες ηγετικό ρόλο είχε πάντα ο σοφός παππούς, ή ο δυνατός άνδρας της οικογένειας. Επίσης πολλές γυναίκες δε συμμετέχουν στην αυτοδιακυβέρνηση γιατί δεν έχουν βοήθεια στο σπίτι, γιατί δε μιλούν ισπανικά, γιατί δεν πήγαν ποτέ στο σχολείο. Υπάρχουν ακόμα αυτά. Όπως υπάρχουν και τα εντελώς αντίθετα: άνδρες προμοτόρες που κρατάνε τα παιδιά για όσο η γυναίκα τους, επίσης προμοτόρα, κάνει δουλειά της οργάνωσης. Ή γυναίκες με μωρά παιδιά στην αγκαλιά που βυζαίνουν, ενώ σε υποδέχονται στο γραφείο του Συμβουλίου Καλής Διακυβέρνησης όπου κάνουν τη βάρδια τους και σε ρωτούν απο που έρχεσαι και για ποιο σκοπό ήρθες. Και δίπλα τους, 12χρονα κορίτσια που πάνε σχολείο και εκπαιδεύονται για νοσοκόμες, δασκάλες, γιατρέσσες.

Όπως έχει πει και ο Υποδιοικητής Μάρκος για αυτό το θέμα:

Συγχωρέστε μας, ακόμα μαθαίνουμε.

Και έχει δίκιο. Όλα αυτά που ανέφερα είναι αποτελέσματα του Ζαπατισμού. Χωρίς το Ζαπατισμό δε θα υπήρχαν στις κοινότητες, όπως δεν υπάρχουν σε κοινότητες της ίδιας περιοχής που ΔΕΝ είναι Ζαπατίστικες. Όμως είναι μια διαδικασία, η οποία δεν είναι τελεολογική, ούτε και έχει φτάσει στο απόγειό της: σε αυτές τις διαδικασίες, τις Ζαπατίστικες, περπατάμε ρωτώντας, και δίνουμε απαντήσεις βήμα το βήμα.

Σας ευχαριστώ.

__________________________

Ολόκληρη την εκδήλωση μπορείτε να την παρακολουθήσετε στο κανάλι μας στο ΥouTube.


Η σύγχρονη εργαζόμενη γυναίκα (η γυναίκα υγειονομικός και το βάρος της πανδημίας)

Εισήγηση της Αθανασίας Νούνη (νοσηλεύτρια στο Ιπποκράτειο) στην e-εκδήλωση για τη Διεθνή Μέρα της Γυναίκας που διοργάνωσε ο Βίος Coop στις 10 Μάρτη 2021.

Πολλές από τις δουλειές χαρακτηρίστηκαν ως εξαιρετικά σημαντικές κατά την περίοδο της πανδημίας. Εργασίες που έπρεπε αναγκαστικά να βγουν μπροστά, έτσι ώστε ουσιαστικά να μπορεί ο κόσμος να συνεχίσει κάπως ομαλά. Και πρώτοι και καλύτεροι οι εργαζόμενοι/ες στην υγεία, σήκωσαν κατά βάση, μαζί με κάποιες ακόμη θέσεις, όπως αυτή του διανομέα, των ταμίων στα καταστήματα τροφίμων, το βάρος της πανδημίας. Πολλές από αυτές τις εργασίες, λοιπόν, κυριαρχούνται από τις γυναίκες. Τον περασμένο Μάρτιο, ο γνωστός σκιτσογράφος Mίλο Μανάρα δημιούργησε ένα σκίτσο προκειμένου να τιμήσει το νοσηλευτικό προσωπικό της χώρας του. Στο σκίτσο απεικονίζεται μια επαγγελματίας στον χώρο της υγείας, η οποία ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει τον κορονοϊό, ο οποίος φαίνεται να έχει τεράστιο μέγεθος. Μάλιστα, μπορούμε να φανταστούμε από την εικόνα πως ο ιός έρχεται κατά πάνω της.  Γιατρός ή νοσηλεύτρια, δεν έχει σημασία. Είναι τυχαία η επιλογή μιας γυναίκας που στέκεται με δυναμισμό απέναντι σε έναν μεγάλο κίνδυνο; Αν το σκεφτούμε λίγο καλύτερα, η επιλογή αυτή δεν μοιάζει καθόλου τυχαία.

Ξεκινώντας από το υγειονομικό προσωπικό, κυριολεκτικά η πρώτη γραμμή άμυνας στον πόλεμο της πανδημίας, τα ποσοστά των γυναικών είναι πολύ μεγαλύτερα. Και των νοσηλευτριών ακόμη μεγαλύτερα από των νοσηλευτών. Ενδεικτικά, στις περιοχές της Αμερικής το 86% του νοσηλευτικού προσωπικού είναι γυναίκες, ενώ το ίδιο ποσοστό στην Ευρώπη είναι 84%. Σε μελέτη και σε δειγματοληπτικό έλεγχο σε 25 νοσοκομεία στην Ελλάδα έδειξε ότι οι γυναίκες νοσηλεύτριες υπερτερούν αριθμητικά έναντι των ανδρών (83,6% και 16,4% αντίστοιχα). 

Το να είσαι νοσηλεύτρια, σημαίνει ότι πρέπει να προσαρμόζεσαι στα δύσκολα ωράρια, ακόμη και στις βραδινές  βάρδιες. Η Γυναίκα στην εποχή μας και δεδομένου της οικονομικής κρίσης η οποία μαστίζει τη χώρα μας, έχει κληθεί να ανταποκριθεί ταυτόχρονα σε πολλαπλούς ρόλους: της συζύγου, της μητέρας και της εργαζόμενης, το αποτέλεσμα δεν την δικαιώνει σε όλες τις περιπτώσεις. Η φυσική της απουσία από τις καθημερινές δραστηριότητες και την ανατροφή των παιδιών δημιουργεί στην εργαζόμενη μητέρα ένα ενοχικό αίσθημα μη ανταπόκρισης στον κύριο ρόλο της, τον ρόλο της μητέρας. Στη διάρκεια του δεύτερου κύματος της πανδημίας - Νοέμβριο, Δεκέμβριο του 2020 - που δεν θα το ξεχάσουμε στη Θεσσαλονίκη ποτέ, ο ρόλος της ήταν ακόμη δυσκολότερος. Πέρα από την ανείπωτη κούραση,την εργασία χωρίς ρεπό και τα διπλά ωράρια (πρωί και νύχτα και ξανά νύχτα) πολλές δεν έβλεπαν καν τα παιδιά τους ή φοβόταν να τα αγκαλιάσουν για να μη μεταφέρουν σ’ αυτά τον ιό. 

Μαγική συνταγή για να επιτύχει μία γυναίκα τον συνδυασμό των ρόλων σύζυγος-μητέρα-εργαζόμενη φυσικά δεν υπάρχει. Για την κάθε μία η προσωπική «Ιθάκη» μπορεί να είναι η επαγγελματική καταξίωση, η ακαδημαϊκή αναγνώριση, η οικογενειακή ευτυχία. Ή πάλι κάποια ή και όλα αυτά μαζί. Εάν πρέπει να ορίσω την ευτυχία, αυτή για μένα είναι ο ισορροπημένος συνδυασμός όλων όσων συγκροτούν το προφίλ της σύγχρονης γυναίκας. Έχουμε κάνει άλματα ως κοινωνία και ως γυναίκες. Έχουμε καταρρίψει στερεότυπα. Έχουμε αφήσει πίσω μας προκαταλήψεις και είμαστε έτοιμες να προχωρήσουμε ακόμα πιο μπροστά. Αλλά ας σταματήσουμε για μία στιγμή, ας πάρουμε μία βαθιά ανάσα για να κοιτάξουμε προσεκτικά πίσω. Να δούμε από πού έχουμε ξεκινήσει. Γιατί μόνο έτσι μπορούμε να κατανοήσουμε πόσο μακριά έχουμε φθάσει, όλα όσα έχουμε πετύχει και να αντλήσουμε δύναμη για να συνεχίσουμε. Όχι με έμφαση στην ατομική επίδοση αλλά την ομάδα, με συνεργατικό πνεύμα και ομαδικότητα.

Οι Γυναίκες μπορούν πλέον και συμμετέχουν σε διοικητικά συμβούλια, ανεβαίνουν την κλίμακα της διοικητικής ιεραρχίας και καταλαμβάνουν υψηλές θέσεις. Η αλήθεια όμως είναι εν μέρει διαφορετική. Τα στοιχεία από την Ευρώπη δείχνουν πως παρά το ότι οι γυναίκες ανώτερα στελέχη αποδίδουν περισσότερο, δεν επιλέγονται σε κομβικές θέσεις. Όλα αυτά σε Ευρωπαϊκό έδαφος και στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, στον υπόλοιπο κόσμο ας μην το σχολιάσουμε καλύτερα. Ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς. Σίγουρα όμως,  μόλις η πανδημία τελειώσει, δεν μπορούμε να γυρίσουμε στο προηγούμενο status quo. Στη χάραξη στρατηγικών και πολιτικών υγείας οι νοσηλεύτριες (και επιμένω στο θηλυκό) πρέπει να έχουν λόγο και θέση ως ισότιμοι συνεργάτες, σύμφωνα με τον θεσμικό και επιστημονικό τους ρόλο.

Τελειώνοντας,  θα ήθελα να αναφερθώ στη σεξουαλική παρενόχληση των νοσηλευτριών και κατ’ επέκταση των γυναικών στους χώρους υγείας. Και είναι πολύ θετικό που αρχίσαμε να μιλάμε γενικότερα για το φαινόμενο. Τον Οκτώβρη του 2020 ξεκίνησε μια έρευνα που ολοκληρώθηκε τον Ιανουάριο αυτού του έτους και συμμετείχαν πάνω από 1200 νοσηλεύτριες (είναι η πρώτη που διεξάγεται στην Ελλάδα και αναδεικνύει την έκταση του φαινομένου της οργανωσιακής σιωπής στους χώρους παροχής υπηρεσιών υγείας). Κατέδειξε λοιπόν, ότι και στις υπηρεσίες υγείας το φαινόμενο της σεξουαλικής παρενόχλησης ανθεί. Σίγουρα η κατάσταση τη δεκαετία του 90, όταν διορίστηκα, ήταν χειρότερη αλλά δεν έχουμε στοιχεία. Εμπειρικά μόνο μπορώ να το πω μετά από πολλά χρόνια εργασίας. Σύμφωνα με την έρευνα περισσότερες από τις μισές νοσηλεύτριες έχουν υποστεί σεξουαλική παρενόχληση κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής τους ζωής. Οι σεξιστικές συμπεριφορές είναι η πιο συχνή μορφή παρενόχλησης αλλά  14%  αφορά πράξεις σεξουαλικού εξαναγκασμού. Το 60% των παραβατών είχαν ανώτερη υπηρεσιακή θέση σε σχέση με το θύμα. Σημαντικό είναι πως από τα θύματα, μόλις το 10% ανέφερε το περιστατικό στα αρμόδια όργανα του νοσοκομείου. Σημαντικό γεγονός, επίσης, είναι ότι στις περιπτώσεις των νοσηλευτριών που κατήγγειλαν το περιστατικό, στη συντριπτική πλειονότητα δεν διεξήχθη εσωτερική έρευνα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης ότι οι περισσότερες νοσηλεύτριες που μίλησαν, δεν είχαν την απαιτούμενη υποστήριξη από συναδέλφους, προϊσταμένους και στελέχη του νοσοκομείου. Οι λόγοι για τους οποίους τα θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης δεν καταγγέλλουν το περιστατικό, είναι κυρίως λόγω της πεποίθησης ότι καμία δράση δεν θα αναληφθεί κατά του θύτη, του φόβου ότι θα κατηγορηθεί αρνητικά από συναδέλφους, της έλλειψης εμπιστευτικότητας και διαφάνειας στις διαδικασίες του νοσοκομείου, εξαιτίας της έλλειψης υποστήριξης από τη διοίκηση, του φόβου αντεκδίκησης από τον θύτη, ενώ ένα μικρό ποσοστό δε μιλά για να μη χαλάσει τις σχέσεις του με ιεραρχικά ανώτερους.

  Τα παραπάνω δείχνουν την αναγκαιότητα λήψης μέτρων για τη μείωση της συχνότητας του φαινομένου. Απαραίτητη είναι η συλλογική προσέγγιση με τη συμμετοχή όλων των φορέων στον χώρο της Υγείας, όπως συνδικαλιστικών οργανώσεων, συλλόγων εργαζομένων, εκπροσώπων του υπουργείου. 

Ο δρόμος είναι ακόμη μακρύς.

______________________________

Ολόκληρη την εκδήλωση μπορείτε να την παρακολουθήσετε στο κανάλι μας στο ΥouTube.


Η θέση της γυναίκας στη σημερινή ελληνική κοινωνία

Εισήγηση της Άσπας Παπαφιλίππου (πρόεδρος ΔΣ του Βίος Coop) στην e-εκδήλωση για τη Διεθνή Μέρα της Γυναίκας που διοργάνωσε ο Βίος Coop στις 10 Μάρτη 2021.

8 Μαρτίου Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας.

Μέρα προβληματισμού, διεκδίκησης, διαμαρτυρίας ή πίεσης για αλλαγή;

Ας ξεκινήσουμε βλέποντας πού ζει η γυναίκα και πώς την επηρεάζει το κοινωνικό περιβάλλον, διαμορφώνοντας τη θέση και το ρόλο της μέσα στην κοινωνία.

Αλήθεια υπάρχει πλαίσιο δημοκρατίας, ισονομίας, ισοπολιτείας με ίσες ευκαιρίες εκκίνησης γι’ αυτήν, στην εκπαίδευση, εργασία, οικογένεια, πολιτισμό και τέχνη;

Ή περισσότερο ή λιγότερο ευνοϊκή θέση των γυναικών συνδέεται διαχρονικά με το κοινωνικό και οικονομικό σύστημα της, όπου βρίσκεται αυτή, την συμβολή ή όχι στην παραγωγική διαδικασία, στις θρησκευτικές αντιλήψεις , κυρίως όμως συνδέεται με τις κυρίαρχες αντιλήψεις για τις έμφυλες διαφορές.

Η Ελλάδα υπογράφει το 1945 τη Χάρτα των Ηνωμένων Εθνών, που αναγνώριζε την πολιτική ισότητα των γυναικών και ανδρών, το 1948 υπογράφει τη Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του ανθρώπου, ενώ το 1950 υπογράφει την Ευρωπαϊκή Σύμβαση του Ανθρώπου.

Ας δούμε στην εκπαίδευση όμως τη θέση της γυναίκας.

Στον τομέα αυτόν της εκπαίδευσης, έχουν οι γυναίκες ίσες ευκαιρίες με τους άνδρες;

Θεωρητικά ναι, στην πραγματικότητα όμως όχι, γιατί τα στερεότυπα φύλου λειτουργούν αρνητικά στην ισότιμη αφετηρία στην παιδεία.

Η αναδόμηση και εξάλειψη των στερεοτύπων, που είναι βαθιά χαραγμένα στο κοινωνικό μας DNA δεν μπορεί να γίνει κυρίως με παρεμβάσεις «από πάνω προς τα κάτω» στη δομή της κοινωνικής πυραμίδας, ούτε μπορεί να υλοποιηθεί επί παραγγελία, με διοικητικές παρεμβάσεις. Πρέπει να αλλάξει ο προσανατολισμός και ο στόχος της εκπαίδευσης για μια κοινωνία με δημοκρατικούς πολίτες, με κριτική παιδεία και σκέψη, που θα οδεύει σε μια νέα κοινωνία των ίσων ευκαιριών ζωής για όλους.

Στον εκπαιδευτικό κλάδο για παράδειγμα βλέπουμε να εργάζονται κυρίως γυναίκες (τις τελευταίες δεκαετίες), καθώς το επάγγελμα αυτό θεωρείται προέκταση του μητρικού ρόλου.

Η αναπαραγωγή των αξιών και των πεποιθήσεων της κοινωνικής πραγματικότητας μέσα στο σχολείο ή στο εκπαιδευτικό ίδρυμα, γίνεται κυρίως μέσα από το παραπρόγραμμα (που υπάρχει παράλληλα με το αναλυτικό) και δηλώνει τον τρόπο και τις μεθόδους  διδασκαλίας (από έδρας /με διάλογο ή και βιωματικά ή με συμμετοχική ανοιχτή μορφή).

Από τι επηρεάζεται τελικά η επιλογή των σπουδών και του επαγγέλματος;

-Από τους ρόλους των φύλων στην οικογένεια.

-Από τον άνισο καταμερισμό των ρόλων των  φύλων.

-Από τα στερεότυπα για το φύλο των ίδιων των ανθρώπων.

-Από τα στερεότυπα του οικογενειακού και επαγγελματικού περιβάλλοντος τους.

Μετά την πτώση της δικτατορίας, το πρώτο μεταπολιτευτικό σύνταγμα  αναφέρει και ορίζει ρητά για πρώτη

φορά ότι Έλληνες και Ελληνίδες είναι ίσοι απέναντι στο νόμο. Ο νόμος προστατεύει τόσο τα ατομικά, όσο και τα κοινωνικά δικαιώματα και των δύο φύλων, όπως το δικαίωμα στην υγεία, παιδεία, εργασία, αθλητισμό, κοινωνική ασφάλιση, απεργία, αλλά ταυτόχρονα προστατεύει την οικογένεια και το γάμο.

Η αρχή αυτή του κοινωνικού κράτους δεν εμφανίζει πλήρη κανονιστική δεσμευτικότητα και δε βοηθά καθοριστικά την άρση των ανισοτήτων.

Το ερώτημα είναι γιατί δεν αντιδρά η πολιτεία, όπως θα όφειλε, στις ανισότητες αν και διαθέτει το ανάλογο νομοθετικό πλαίσιο  αρχικά;

Τη δεκαετία του 1980 εμφανίζονται μια σειρά νόμων, που βοηθούν την εφαρμογή της αρχής της ισότητας των φύλων στις οικογενειακές και εργασιακές σχέσεις (Ν.1414/1984).

Ο νόμος απαγόρευε κάθε διάκριση με βάση το φύλο, την οικογενειακή κατάσταση και καθιέρωνε την ισότητα της πρόσβασης σε όλους τους κλάδους και τις βαθμίδες της απασχόλησης, αδιακρίτως φύλου και οικογενειακής κατάστασης. Επίσης απαγόρευε την καταγγελία στις σχέσεις εργασίας εργαζόμενης, από τον εργοδότη, όταν αυτή ήταν έγκυος, τόσο κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, όσο και ένα χρόνο μετά τον τοκετό, και τη θεωρούσε άκυρη.

Επίσης καταργούνταν η ύπαρξη αρχηγού ή κηδεμόνα στην οικογένεια (του άνδρα ίσχυε ως τότε). Οι ρόλοι θεωρούνται ισότιμοι, ενώ καταργείται ο απαξιωτικός για τη γυναίκα, θεσμός της προίκας.

Αυτά βέβαια ήταν θετικά βήματα, όμως δεν έλυναν την ανισότητα, ούτε άλλαζαν την νοοτροπία ετών αυτόματα, χωρίς προεργασία στην εκπαίδευση, την οικογένεια, την κοινωνία.

Την τελευταία δεκαετία η οικονομική κρίση και τα επακόλουθα αδιέξοδά της, παρουσιάζουν μια κατακόρυφη αύξηση της ανεργίας των γυναικών και των νέων. Η πολιτική σκέψη ως τότε ήταν στραμμένη στην ατομική ευημερία, η οποία αποτυχαίνει και εμφανίζεται μια αλλαγή, από την επιδίωξη του εγώ, στην επιδίωξη ευημερίας του εμείς. Από την ατομική ευημερία στη συλλογική, κοινωνική. Εμφανίζονται προσπάθειες συλλογικές με άλλες μορφές συνεργασίας και οικονομικής δραστηριότητας , με στόχο την κοινωνική ωφέλεια. Δημιουργούνται ψήγματα μιας άλλης πολιτείας, των ενεργών πολιτών, που αγωνίζεται κατά των κοινωνικών ανισοτήτων και στοχεύει στη δημιουργία μιας πιο δίκαιης κοινωνίας.

Εμφανίζονται άλλης μορφής σχήματα συνεργασίας, όπως συνεταιρισμών για το κοινό καλό, οι συνεταιρισμοί  της Κοινωνικής Αλληλέγγυας Οικονομίας (ΚΑΛΟ).

Στην Ελλάδα την τελευταία δεκαετία η φυσιογνωμία του παραδοσιακού συνεταιριστικού χώρου παρουσίασε ραγδαία μεταβολή.

Η κρίση φανέρωσε την μακροχρόνια απαξίωση των παλιών συνεταιρισμών (αγροτικών κυρίως) που εξαρτώνταν από την κρατική πολιτική της χρηματοδότησής τους.

 Τότε αναπτύχθηκε μια νέα μορφή συνεταιρισμού με έμφαση την κοινωνική αλληλεγγύη μεταξύ των συνεταιρισμών αλλά και γενικότερα, στο πλαίσιο της άμεσης δημοκρατίας και του συνεργατισμού. Φορείς ΚΑΛΟ (Υπουργείο Εργασίας 2019-2020)υπάρχουν περίπου 1.800, ενώ γυναικείοι συνεταιρισμοί, τόσο αγροτικοί όσο και αστικοί 100 και 50 ΚΟΙΝΣΕΠ.

Αξίζει να αναφερθεί ότι σε κρίσιμες περιόδους στη σύγχρονη Ελλάδα, εμπόλεμες, οικονομικές κρίσεις ή πανδημίες, όπως αυτή που διανύουμε, η γυναίκα σήκωσε και σηκώνει πολύ μεγάλο βάρος, όπως και στην αντίσταση κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και  σε αγώνες κατά της δικτατορίας και της αποκατάστασης της δημοκρατίας. Σε περιόδους κρίσεις η γυναίκα είναι εκείνη, που πρώτη φτωχοποιείται και βγαίνει στην ανεργία. Στην πανδημία η γυναίκα δίνει τον αγώνα της στην πρώτη γραμμή, στα νοσοκομεία, στις πωλήσεις τροφίμων, στην εκπαίδευση, στο λιανεμπόριο.

Χαιρετίζουμε σήμερα τις κυρίες εκπροσώπους των γυναικείων συνεταιρισμών, τις ευχαριστούμε για το καλό κλίμα συνεργασίας, που χτίσαμε από τις πρώτες μέρες λειτουργίας μας. Οι κυρίες εργάζονται και αξιοποιούν στους αγροτικούς κυρίως  γυναικείους συνεταιρισμούς, τα προϊόντα της γης, ξαναζωντανεύουν τον διατροφικό πολιτισμό, που κληρονόμησαν και τον εξελίσσουν, παράγοντας τρόφιμα υψηλής αξίας και υγείας.

Αν επιστρέψουμε στις μορφές ανισότητας που αντιμετωπίζουμε σε όλο το φάσμα της κοινωνίας, βλέπουμε να γεννούν βία και βαρβαρότητα στην οικογένεια, εργασία, εκπαίδευση, αθλητισμό, πολιτισμό/τέχνη. Έφθασε και ωρίμασε η ώρα της αποκατάστασης της αλήθειας και  της δικαιοσύνης.

Η κατάχρηση εξουσίας και η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων πρέπει να πάρει τέλος. Η θωράκιση του ανθρώπου γυναίκα/άνδρα, οφείλει να είναι απόλυτα προστατευμένη σε ένα κοινωνικό περιβάλλον ισότητας και αξιοπρέπειας.

Το 2006 ποινικοποείται μια σειρά αδικημάτων, που αφορούν τη βία, την κακοποίηση, τον βιασμό των ανθρώπων (γυναικών, παιδιών, ανδρών).

Γίνεται τότε η αρχή, ο δρόμος μακρύς.....

Η βία κατά των γυναικών είναι ένα φαινόμενο που πλήττει παγκόσμια τις γυναίκες, με άμεσες επιπτώσεις στη σωματική και ψυχική υγεία.

Η ενδοοικογενειακή βία είναι η πιο συχνή αιτία τραυματισμού της γυναίκας. Η άσκηση βίας και η κακοποίηση αποτελούν  κατάφορη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αναγνωρίζονται ως εγκλήματα και τιμωρούνται.

Δράσεις που υπάρχουν αφορούν

-Ψυχοκοινωνική στήριξη/νομική στήριξη.

-Προώθηση στην απασχόληση.

-Δικτύωση κέντρων συμβουλευτικής στήριξης.

-Δράσεις ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης για την πρόληψη και καταπολέμηση της βίας.

Κατά την περίοδο της πανδημίας και κυρίως στη φάση των περιοριστικών μέτρων πενταπλασιάστηκαν οι κλήσεις στις γραμμές υποστήριξης των θυμάτων.

Ένας πολύ σημαντικός αριθμός θυμάτων όμως δεν καταγγέλλει λόγω μεγάλου φόβου.

Η ενίσχυση της ισότιμης συμμετοχής γυναικών και ανδρών στα κέντρα λήψης αποφάσεων, μέσα από την ενδυνάμωση της παρουσίας γυναικών στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων και στην πολιτική ζωή, πρέπει να επιταχυνθεί και να καταπολεμηθεί η ανεργία, η φτώχεια, η πείνα και οι αρρώστιες.

Ας κινητοποιηθούμε για μια κοινωνία της ισοτιμίας των ανθρώπων, για μια δημοκρατική και αξιοπρεπή ζωή.

Η αλλαγή δεν αφορά τις νομικές νίκες και τις διεθνείς συμφωνίες, αλλά την αλλαγή στον τρόπο που μιλάμε, σκεφτόμαστε, ενεργούμε καθημερινά, όταν δημιουργούμε θετικές δράσεις και αντιδράσεις, πιέσεις σε κέντρα αποφάσεων με την ενεργή στάση των ανθρώπων, που αποβαίνει σε όφελος όλων μας.

Ο κόσμος  έχει σημειώσει μεγάλη πρόοδο στην καταπολέμηση της ανισότητας, όμως καμία χώρα δεν έφθασε στην ισότητα των φύλων.

Ας αναφερθούμε και σε θετικά θέματα, όσον αφορά την ισότητα.

Όαση ίσης και ισότιμης συνύπαρξης των φύλων παρατηρούμε σε εγχειρήματα της ΚΑΛΟ, όπως και στο Bios Coop.

Eδώ άνδρες και γυναίκες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις (δικαίωμα του συνέρχεσθαι και συνεταιρίζεσθαι / του εκλέγειν και εκλέγεσθαι).

Ενδεικτικά αναφέρουμε πως φέτος τόσο στο Διοικητικό, όσο και στο Εποπτικό Συμβούλιο η παρουσία των γυναικών είναι έντονη, ενώ οι πρόεδροι τους, είναι γυναίκες (αποτελέσματα εκλογών, Νοέμβιος 2020).

Καταλήγοντας, λέμε ότι πρέπει να στηρίξουμε ενεργά αυτή την αυτονόητη αλλαγή στη δημοκρατία, για ισότητα των φύλων με συλλογικές δράσεις.

Λέμε ναι στην ενεργητική παρουσία μας στην κοινωνία. 

Όχι στην παθητικότητα και τον εφησυχασμό, γιατί πασχίζουμε για μια κοινωνία ίσων ευκαιριών, ίσων απολαβών, για μια κοινωνία με αξιοπρέπεια και σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή!

___________________

Ολόκληρη την εκδήλωση μπορείτε να την παρακολουθήσετε στο κανάλι μας στο ΥouTube.

Προσφορές στον Βίος Coop

 

 

 

 


Παρασκευή, 12 Μαρτίου 2021

9+1 ερωτήσεις προς τους γυναικείους συνεταιρισμούς

9+1 ερωτήσεις προς τους γυναικείους συνεταιρισμούς για την παρουσίασή τους:

1. Πότε ιδρύθηκε ο γυναικείος συνεταιρισμός;

2. Πώς προήλθε η αρχική χρηματοδότηση;

3. Τι προϊόντα παράγει ο συνεταιρισμός;

4. Τι εξοπλισμό κι εγκαταστάσεις έχει ο συνεταιρισμός;

5. Πώς παίρνονται οι αποφάσεις;

6. Πόσες γυναίκες είναι εγγεγραμμένες σήμερα  στο συνεταιρισμό και πόσες από αυτές έχουν ως κύρια απασχόληση τον συνεταιρισμό;

7. Ποιές ηλικίες έχουν οι γυναίκες στο συνεταιρισμό (πχ οι περισσότερες 18-30/31-40/41-50/51-60/ 61-70/71-και άνω ετών);

8. Ποιο είναι το μορφωτικό επίπεδο των γυναικών του συνεταιρισμού; Έχουν αποφοιτήσει: δημοτικό/γυμνάσιο/λύκειο/ΙΕΚ/ΤΕΙ-ΑΕΙ;

9. Ποιοι είναι οι στόχοι σας για το μέλλον;

10. Πώς θα θέλατε ο Βίος Coop να εξελιχθεί στο μέλλον;


Ο Γυναικείος Αγροτικός Συνεταιρισμός Παραδοσιακών Προϊόντων Αγίου Αντωνίου ιδρύθηκε στις 8/6/1999. Η αρχική χρηματοδότηση προήλθε από την επιδότηση 10 μελών του συνεταιρισμού από το πρόγραμμα Νέων Ελεύθερων Επαγγελματιών του Ο.Α.Ε.Δ. Τα προϊόντα που παράγει ο συνεταιρισμός είναι:

Χειροποίητα φύλλα πίτας «περέκ» παραδοσιακά ψημένα στο τζάκι

Συρόν

Ιβριστό

Μακαρίνα

Χυλοπίτες

Τραχανάδες γλυκό, ξινό, σταρένιο και νηστήσιμο

Κουλουράκια κανέλλας και σοφίας(με αμύγδαλο)

Γλυκά του κουταλιού αγριόσυκο, κολοκύθι, κυδώνι, καρότο, πορτοκάλι, κεράσι, σταφύλι,  καΐσι

Μαρμελάδες πορτοκάλι, δαμάσκηνο, καρότο, βερίκοκο, φράουλα

Τσουρέκια

Ο εξοπλισμός και οι εγκαταστάσεις του συνεταιρισμού αποτελούνται από: 

Ζυμωτήριο

Φούρνο

Φούρνο Κατάψυξης

Ξηραντήριο

Ψυγείο

Καταψύκτη

Εστίες γκαζιού

Μηχάνημα ανοίγματος φύλλου

Μηχάνημα παραγωγής ζυμαρικών

Οι αποφάσεις λαμβάνονται από το Διοικητικό Συμβούλιο του συνεταιρισμού, το οποίο συγκαλεί Γενική Συνέλευση για τη λήψη των αποφάσεων όταν αυτό κρίνεται απαραίτητο σύμφωνα με το καταστατικό του συνεταιρισμού. Τα μέλη του συνεταιρισμού είναι 20 γυναίκες, οι οποίες είναι αγρότισσες σαν κύριο επάγγελμα, με ηλικίες 31-40, 41-50 και 51-60. Οι γυναίκες μέλη του συνεταιρισμού είναι απόφοιτες Δημοτικού, Λυκείου, ΙΕΚ και ΤΕΙ.Ένα μικρό επισκέψιμο αγρόκτημα και ένας παραδοσιακός πετρόμυλος  είναι κάποια από τα μελλοντικά σχέδια του συνεταιρισμού μας. Από το BiosCoop περιμένουμε να συνεχιστεί η άψογη μεταξύ μας συνεργασία και θα θέλαμε να το δούμε να εξελίσσεται και να επεκταθεί και σε άλλες περιοχές της Θεσσαλονίκης και της Ελλάδας.

1.Ο Γυναικείος Αγροτικός συνεταιρισμός Παραδοσιακών Προϊόντων Αγίου Αντωνίου, Ιδρύθηκε 8/6/1999

2. 10 μέλη του Συνεταιρισμού επιδοτήθηκαν από το Πρόγραμμα Νέων Ελεύθερων Επαγγελματιών του Ο.Α.Ε.Δ.

3.Τα προϊόντα που παράγει ο Συνεταιρισμός είναι:

Χειροποίητα φύλλα πίτας «περέκ» παραδοσιακά ψημένα στο τζάκι

Συρόν

Ιβριστό

Μακαρίνα

Χυλοπίτες

Τραχανάδες Γλυκό, Ξινό, Σταρένιο και Νηστήσιμο

Κουλουράκια Κανέλλας και Σοφίας(με αμύγδαλο)

Γλυκά του κουταλιού Αγριόσυκο, κολοκύθι, Κυδώνι, Καρότο, Πορτοκάλι, Κεράσι, Σταφύλι,  Καΐσι

Μαρμελάδες Πορτοκάλι, Δαμάσκηνο, Καρότο, Βερίκοκο, Φράουλα

Τσουρέκια

4. 

Ζυμωτήριο

Φούρνος

Φούρνος Κατάψυξης

Ξηραντήριο

Ψυγείο

Καταψύκτης

Εστίες γκαζιού

Μηχάνημα ανοίγματος φύλλου

Μηχάνημα παραγωγής ζυμαρικών

5. Οι αποφάσεις παίρνονται από το Διοικητικό Συμβούλιο του Συνεταιρισμού το οποίο συγκαλεί Γενική Συνέλευση για τη λήψη των αποφάσεων όταν αυτό κρίνεται απαραίτητο σύμφωνα με το καταστατικό του Συνεταιρισμού.

6.Τα μέλη του Συνεταιρισμού είναι 20 γυναίκες οι οποίες είναι αγρότισσες σαν κύριο επάγγελμα.

7. Οι ηλικίες των μελών είναι 31-40, 41-50 και 51-60

8. Δημοτικό, Λύκειο, ΙΕΚ και ΤΕΙ

9. Ένα μικρό επισκέψιμο αγρόκτημα ,ένας παραδοσιακός πετρόμυλος  είναι κάποια από τα μελλοντικά σχέδια του Συνεταιρισμού μας.

10. Από το BiosCoop περιμένουμε να συνεχιστεί η άψογη μεταξύ μας συνεργασία και θα θέλαμε να το δούμε να εξελίσσεται και να επεκταθεί και σε άλλες περιοχές της Θεσσαλονίκης και της Ελλάδας. 


Ο Γυναικείος Αγροτικός Συνεταιρισμός Ανατολικού «Βαλμάδα» ιδρύθηκε το 2007 από ίδια κεφάλαια. Τα προϊόντα που παράγει ο συνεταιρισμός είναι χειροποίητα ζυμαρικά, χωριάτικες πίτες και γλυκά του κουταλιού. Οι εγκαταστάσεις και ο εξοπλισμός του συνεταιρισμού είναι ένας ενοικιαζόμενος χώρος 100τ.μ., ένας φούρνος, ένα ζυμωτήριο και ένα ξηραντήριο. Οι αποφάσεις λαμβάνονται στη Γενική Συνέλευση και στο Διοικητικό Συμβούλιο κατά πλειοψηφία. Οι γυναίκες μέλη του συνεταιρισμού είναι 7, με ηλικία 35-45 και 60-65 και μορφωτικό επίπεδο από Δημοτικό έως ΑΕΙ. Ο στόχος για το συνεταιρισμό μας είναι περισσότερα ενεργά μέλη. Αναφορικά με τον Bios Coop, θα θέλαμε να αγκαλιάσει ο κόσμος την προσπάθειά σας, να έχετε πρόοδο και ευημερία με προϊόντα αγνά από όλους τους συνεταιρισμούς της Ελλάδας.

Οι απαντήσεις: 

1)το 2007

2)απο ιδια κεφάλαια ,

3)χειροποίητα ζυμαρικά ,χωριάτικες πίτες ,γλυκά του κουταλιού

4)Ενοικιαζόμενο χώρος  100τμ .φούρνος,ζυμωτήριο ξηραντήριο

5)Οι αποφάσεις στην γενική συνέλευση και στο ΔΣ κατά πλειοψηφία 

6)7 ενεργά μέλη 

7)35-45 και 60-65

8) απ όλα τα μορφωτικά επίπεδα ,απο δημοτικό εως ΑΕΙ

9)Περισσότερα ενεργά μέλη 

10) Να αγκαλιάσει ο κόσμος την προσπάθεια σας,να έχετε πρόοδο και ευημερία με προϊόντα αγνά απο όλους τους συνεταιρισμούς της Ελλάδας 


Ο Γυναικείος Αγροτικός Συνεταιρισμός Μελισσοχωρίου «ΕΥΓΕ» ιδρύθηκε τον Φλεβάρη του 2009. Ξεκινήσαμε με ένα μικρό ποσό/μερίδιο και μέσα σε λίγους μήνες καταβάλαμε το μέρισμά μας. Από εκεί και πέρα για 2 χρόνια δουλεύαμε χωρίς να πληρωνόμαστε. Ό,τι βγάζαμε έμενε στην επιχείρηση, είτε για να ολοκληρώσουμε την ανακαίνιση του κτιρίου που μας παραχώρησε ο Δήμος Ωραιοκάστρου, είτε για προμήθειες πρώτων υλών. Ο συνεταιρισμός παράγει τραχανάδες, ζυμαρικά λαχανικών, πίτες, τσουρέκια, κριτσίνια, κουλουράκια, μπάρες δημητριακών και σαρμαδάκια. Όποιος θέλει μπορεί να τα δει αναλυτικά στη σελίδα μας euge.gr. Έχουμε ένα μικρό εργαστήριο στις παλιές κατασκηνώσεις του Μελισσοχωρίου. Έχουμε τον βασικό εξοπλισμό δηλαδή ζυμωτήριο, επαγγελματικό φούρνο, φλόγιστρα, ψυγεία και με την επιδότηση της ΜΚΟ ΑΠΟΣΤΟΛΗ και του IOCC έχουμε μηχανή ζυμαρικών και ξηραντήριο. Για να ληφθεί οποιαδήποτε απόφαση γίνεται Γενική Συνέλευση. Έχουμε ορίσει συγκεκριμένη ημερομηνία κάθε μήνα, όπου έρχονται τα θέματα προς συζήτηση. Για ό,τι έκτακτο είμαστε μόλις 7 μέλη και όλα μπορούν να συζητηθούν και μέσα από μια video κλήση. Σήμερα είμαστε εγγεγραμμένες 7 γυναίκες και όλες έχουμε ως κύρια απασχόληση τον συνεταιρισμό. Οι περισσότερες γυναίκες του συνεταιρισμού ανήκουν στην ηλικιακή ομάδα 50-60 ετών. Μία έχει τελειώσει το Δημοτικό, τρεις το Λύκειο, δύο ΙΕΚ και μία ΑΕΙ.

Για το μέλλον θα θέλαμε να οργανώσουμε ένα δίκτυο προώθησης των προϊόντων μας. Επίσης συμμετέχουμε εδώ και 2 χρόνια σε ευρωπαϊκό πρόγραμμα για τις γυναίκες της υπαίθρου, με σκοπό την ανταλλαγή πρακτικών δράσης και συνεργατικότητας. Η συνεχής εκπαίδευση των μελών μας μπορεί να μας κάνει ικανότερες συνεταιρίστριες και γυναίκες.

Ο Βίος Coop σαν S/M θα θέλαμε πολύ να επεκταθεί και σε άλλες περιοχές της Θεσσαλονίκης και φυσικά να συνεχίσει την διοργάνωση και άλλων δράσεων που κρατούν σε εγρήγορση τους κατοίκους αυτής της πόλης.  

1. Ο ΓΑΣ Μελισσοχωρίου ΕΥΓΕ ιδρύθηκε τον Φλεβάρη του 2009.

2. Ξεκινήσαμε με ένα μικρό ποσό/ μερίδιο και μέσα σε λίγους μήνες καταβάλαμε το μέρισμά μας. Από εκεί και πέρα για 2 χρόνια δουλεύαμε χωρίς να πληρωνόμαστε. Ό,τι βγάζαμε έμενε στην επιχείρηση, είτε για να ολοκληρώσουμε την ανακαίνηση του κτιρίου που μας παραχώρησε ο Δήμος Ωραιοκάστρου, είτε για προμήθειες πρώτων υλών.

3. Ο συνεταιρισμός παράγει τραχανάδες, ζυμαρικά λαχανικών, πίτες, τσουρέκια, κριτσίνια, κουλουράκια, μπάρες δημητριακών και σαρμαδάκια. Όποιος θέλει μπορεί να τα δει αναλυτικά στη σελίδα μας euge.gr 

4. Έχουμε ένα μικρό εργαστήριο στις παλιές κατασκηνώσεις του Μελισσοχωρίου. Έχουμε τον βασικό εξοπλισμό δηλαδή ζυμωτήριο, επαγγελματικό φούρνο, φλόγιστρα, ψυγεία και με την επιδότηση της ΜΚΟ ΑΠΟΣΤΟΛΗ και του IOCC έχουμε μηχανή ζυμαρικών και ξηραντήριο.

5. Για να παρθεί οποιαδήποτε απόφαση γίνεται γενική συνέλευση. Έχουμε ορίσει συγκεκριμένη ημερομηνία κάθε μήνα, όπου έρχονται τα θέμετα προς συζήτηση. Για ό,τι έκτακτο είμαστε μόλις 7 μέλη και όλα μπορούν να συζητηθούν και μέσα από μια video κλήση. 

6. Σήμερα είμαστε εγγεγρεαμμένες 7 γυναίκες και όλες έχουμε ως κύρια απασχόληση τον συνεταιρισμό.

7. Οι περισσότερες γυναίκες του συνεταιρισμού ανήκουν στην ηλικιακή ομάδα 50-60 ετών.

8. Μία έχει τελειώσει το δημοτικό, τρεις το λύκειο, δύο ΙΕΚ και μία ΑΕΙ.

9. Για το μέλλον θα θέλαμε να οργανώσουμε ένα δίκτιο προώθησης των προϊόντων μας. Επίσης συμμετέχουμε εδώ και 2 χρόνια σε ευρωπαϊκό πρόγραμμα για τις γυναίκες της υπαίθρου, με σκοπό την ανταλλαγή πρακτικών δράσης και συνεργατικότητας. Η συνεχής εκπαίδευση των μελών μας μπορεί να μας κάνει ικανότερες συνεταιρίστριες και γυναίκες.

10. Ο Βίος Coop σαν S/M θα θέλαμε πολύ να επεκταθεί και σε άλλες περιοχές της Θεσσαλονίκης και φυσικά να συνεχίσει την διοργάνωση και άλλων δράσεων που κρατούν σε εγρήγορση τους κατοίκους αυτής της πόλης.  



Ο
 Αγροτικός Συνεταιρισμός Γυναικών Καλαμωτού «Κυψέλη» ιδρύθηκε το 2001. Η χρηματοδότησή του προήλθε από ίδιο κεφάλαιο (από μερίδες και από την εργασία των μελών τα δύο πρώτα χρόνια). Ο συνεταιρισμός παράγει διάφορα ζυμαρικά, γλυκά του κουταλιού, μαρμελάδες, πίτες, τσουρέκια και βασιλόπιτες. Οι αποφάσεις παίρνονται στο Διοικητικό Συμβούλιο ή στη Γενική Συνέλευση. Οι γυναίκες που είναι μέλη του συνεταιρισμού είναι 6, με ηλικία γύρω στα 60, 3 εκ των οποίων έχουν αποφοιτήσει από το Λύκειο και 3 από το Γυμνάσιο. Και οι 6 γυναίκες εργάζονται στον συνεταιρισμό. Στόχος του συνεταιρισμού είναι η επιβίωση και η είσοδος νέων μελών στο συνεταιρισμό για ένα καλύτερο μέλλον. Ο Bios Coop έχει καλές βάσεις διότι συνεργάζεται κυρίως με συνεταιρισμούς και μικρούς παραγωγούς κι όχι με μεγάλες εταιρείες, πράγμα που μας βρίσκει σύμφωνες και μακάρι να συνεχίζει έτσι και ακόμα πιο δυναμικά στο μέλλον. Το ευχόμαστε και το στηρίζουμε!

1.Ο ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΌΣ  ΚΥΨΕΛΗ ιδρύθηκε το 2001

2.Η χρηματοδότησή του προήλθε από ίδιο κεφάλαιο(μερίδες και την εργασία τους τα δύο πρώτα χρόνια)

3.Ζυμαρικά διάφορα , γλυκά του κουταλιού ,μαρμελάδες πίτες, τσουρέκια/βασιλόπιτες

4.Οι αποφάσεις παίρνονται στο Διοικητικό Συμβούλιο ή στη Γενική Συνέλευση

5.Έξη γυναίκες είναι τα μέλη του συνεταιρισμού ΚΥΨΕΛΗ και τα έξη εργάζονται σαυτόν

6.Οι γυναίκες του συνεταιρισμού μας είναι γύρω στα 60 , όσον αφορά την ηλικία 

7.Τρεις από εμάς έχουν τελειώσει το  λύκειο και τρεις το γυμνάσιο

8.Ο κυρίαρχος στόχος μας είναι η επιβίωσή μας και η είσοδος στο συνεταιρισμό νέων μελών για να 

μπορέσουμε να έχουμε ένα καλύτερο μέλλον   

9. Το Βιος coop έχει καλές βάσεις , γιατί συνεργάζεται με συνεταιρισμούς κυρίως και μικρούς

παραγωγούς και όχι με μεγάλες εταιρίες , πράγμα που μας βρίσκει σύμφωνες και μακάρι

έτσι να συνεχίσει ακόμη πιο δυναμικά στο μέλλον.Το ευχόμαστε και το στηρίζουμε !



Ο Κοινωνικός Συνεταιρισμός Γυναικών «Μούσες Πιερίων»
ιδρύθηκε το 2012 και ήταν η 1η Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση στην Ελλάδα. Η αρχική χρηματοδότηση του συνεταιρισμού προήλθε από συνεταιριστικές μερίδες και ένα είδος crowdfunding(κουπόνια αξίας 5, 10, 20€ τα οποία ο κόσμος μπορούσε να εξαργυρώσει σε προϊόντα αργότερα). Ο συνεταιρισμός παράγει διάφορα είδη ζυμαρικών, μαρμελάδες, τραχανά, κρουτόν και γλυκά του κουταλιού. Οι εγκαταστάσεις του συνεταιρισμού αποτελούνται από ένα ισόγειο κατάστημα πώλησης, στον 1ο όροφο του οποίου βρίσκεται το εργαστήριο με ηλεκτρονικό ξηραντήριο, ζυμωτήριο, εστίες γκαζιού, φούρνο, ζυγαριές κ.α. Οι αποφάσεις του συνεταιρισμού λαμβάνονται με συνεδρίαση της Διοικούσας Επιτροπής ή από τη Γενική Συνέλευση ανάλογα με το θέμα. Οι γυναίκες μέλη του συνεταιρισμού είναι 6, 3 εκ των οποίων έχουν ως κύρια απασχόληση την εργασία στον συνεταιρισμό. Οι ηλικίες των γυναικών-μελών του συνεταιρισμού είναι 51-60 (4 μέλη) και 61-70 (2 μέλη), οι 3 γυναίκες μέλη του συνεταιρισμού είναι απόφοιτες ΑΕΙ και οι άλλες 3 γυναίκες μέλη απόφοιτες Λυκείου. Ο στόχος για το μέλλον είναι να αυξήσουμε τον τζίρο μας ώστε να μπορέσουμε να προσλάβουμε τουλάχιστον τα 3 μέλη που ασχολούνται εθελοντικά. Ο BiosCoopθα θέλαμε να συνεχίσει να είναι μια βιώσιμη επιχείρηση και να επεκτείνει την αλληλέγγυα και κοινωνική του δράση.
1. Πότε ιδρύθηκε ο γυναικείος συνεταιρισμός;
Το 2012 (1η Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση στην Ελλαδα)
2. Πώς προήλθε η αρχική χρηματοδότηση;
Συνεταιριστικές μερίδες και ένα είδος crowdfunding (κουπόνια αξίας 5, 10, 20 € που ο κόσμος μπορούσε να εξαργυρώσει σε προϊόντα αργότερα)
3. Τι προϊόντα παράγει ο συνεταιρισμός;
Διάφορα είδη ζυμαρικών , μαρμελάδες τραχανά, κρουτόν , γλυκά κουταλιού
4. Τι εξοπλισμό κι εγκαταστάσεις έχει ο συνεταιρισμός;
Ισόγειο κατάστημα πώλησης και στον 1Ο όροφο εργαστήριο με ηλεκτρονικό ξηραντήριο, ζυμωτήριο , εστίες γκαζιού , φούρνο, ζυγαριές κ.λπ.
5. Πώς παίρνονται οι αποφάσεις;
Ανάλογα το θέμα με συνεδρίαση της Διοικούσας Επιτροπής ή Από τη Γενική Συνέλευση
6. Πόσες γυναίκες είναι εγγεγραμμένες σήμερα  στο συνεταιρισμό και πόσες από αυτές έχουν ως κύρια απασχόληση τον συνεταιρισμό;
6 μέλη 3 από αυτά ως κύρια απασχόληση
7. Ποιές ηλικίες έχουν οι γυναίκες στο συνεταιρισμό (πχ οι περισσότερες 18-30/31-40/41-50/51-60/ 61-70/71-και άνω ετών);
4 μέλη 51-60 2 μέλη 61-70
8. Ποιο είναι το μορφωτικό επίπεδο των γυναικών του συνεταιρισμού; Έχουν αποφοιτήσει: δημοτικό/γυμνάσιο/λύκειο/ΙΕΚ/ΤΕΙ-ΑΕΙ;
3 μέλη ΑΕΙ 3 ΑΠΟΦΟΙΤΟΙ ΛΥΚΕΙΟΥ
9. Ποιοι είναι οι στόχοι σας για το μέλλον;
Να αυξήσουμε το τζίρο μας ώστε να μπορέσουμε να προσλάβουμε τουλάχιστον τα 3 μέλη που ασχολούνται εθελοντικά
10. Πώς θα θέλατε ο Βίος Coopνα εξελιχθεί στο μέλλον;
Να συνεχίσει να είναι μια βιώσιμη επιχείρηση και να επεκτείνει την αλληλέγγυα και κοινωνική του δράση.

Πέμπτη, 11 Μαρτίου 2021

Γυναίκες του Βίος Coop μιλούν με αφορμή την Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας - 8 Μαρτίου

Άσπα Παπαφιλίππου (Πρόεδρος ΔΣ):

8 Μαρτίου Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας

Μέρα περισυλλογής , προβληματισμού , διεκδίκησης ,διαμαρτυρίας.

Σήμερα είναι μέρα απολογισμού και διεκδίκησης .Γιατί αν και το νομοθετικό πλαίσιο της χώρας διατυπώνει καθαρά, ότι σύμφωνα με τον ανώτατο νόμο του κράτους ,το Σύνταγμα, οι Έλληνες και οι Ελληνίδες είναι ίσοι και ίσες απέναντι στο νόμο, θεωρητικά, στην πράξη όμως άλλα ισχύουν.

Στην εργασία η γυναίκα δεν έχει τις ίδιες / ίσες ευκαιρίες και την ίδια ευκαιρία πρόσβασης με τον άνδρα σε ανάλογες θέσεις , που πολλές από αυτές θεωρούνται ακόμη, ότι ανήκουν στα" ανδρικά επαγγέλματα" . Εάν βέβαια εργασθούν σε αυτές, εξελίσσονται δύσκολα και συχνά αντιμετωπίζονται με περιθωριοποίηση, παρενόχληση ,σεξιστική συμπεριφορά, άσκηση βίας.

Τις περισσότερες φορές αυτές οι αντιδράσεις των συναδέλφων παραμένουν εσωτερική υπόθεση σιωπής. Αυτές οι συμπεριφορές στηρίζουν μια απαράδεκτη χειριστική τακτική, που παγιώνεται στο εργασιακό περιβάλλον και οδηγεί σε συγκρούσεις και απαξίωση της εργαζόμενης γυναίκας, αν και πρόκειται για ισότιμη θέση , δίπλα στο συνάδελφό της.

Ούτε το Σύνταγμα , ούτε η Οικουμενική διακήρυξη  ή η Ευρωπαϊκή διακήρυξη για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ισότητας των φύλων μπόρεσαν  να "εξουδετερώσουν" αυτή την ανισότητα.

Άρα δεν αρκεί η ύπαρξη ενός νομοθετικού πλαισίου, για να υπάρξει ισότητα, αλλά χρειάζεται  αλλαγή των στερεοτύπων και της αντίστοιχης  νοοτροπίας σε όλα τα επίπεδα κοινωνικά ,εκπαιδευτικά, οικονομικά, όπου στόχος θα είναι  η δημιουργία μιας κοινωνίας με κριτικούς πολίτες, που να διαπαιδαγωγούνται με αρχές δημοκρατίας, ισότητας ,αλληλεγγύης και να είναι ενεργά μέλη της, με εντιμότητα και αξιοπρέπεια.

Τα κοινωνικά δικαιώματα της εργασίας, της εκπαίδευσης, του αθλητισμού, της ιατρικής περίθαλψης, της προστασίας της οικογένειας και του γάμου, της άσκησης του δικαιώματος της απεργίας είναι επισφαλή ,γιατί δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι ανεξάρτητα από το φύλο τους να τα διεκδικήσουν ισότιμα, εισπράττοντάς αξιοπρέπεια, σεβασμό και όχι παρενόχληση ,κακοποίηση και βία!

Δεν υπάρχει η παιδεία που να παρέχει όλο εκείνο το αξιακό πλαίσιο, ώστε οι άνθρωποι όλοι ανεξαρτήτως φύλου ,φυλής ,θρησκείας , χώρας προέλευσης, ή χρώματος , να είναι αποδέκτες  αξιοπρεπούς συμπεριφοράς, σεβασμού της προσωπικότητας και της ελεύθερης έκφρασης τους, με ίσους όρους ανεξάρτητα αν κατέχουν θέση ευθύνης και εξουσίας.

Κατά τη διάρκεια της υγειονομικής κρίσης (πανδημίας) ,που διανύουμε, η γυναίκα πιέζεται και δοκιμάζεται πολλαπλά, γιατί ο συνδυασμός τηλεργασίας ,σπιτιού, φροντίδας παιδιών και ηλικιωμένων στο σπίτι ,αλλά και η κοινωνική αποστασιοποίηση ήταν και είναι μια άσκηση επικίνδυνης ισορροπίας και αντοχής της στα νέα δεδομένα.

Η καραντίνα και το λοκντάουν αποκάλυψαν το μέγεθος της δουλειάς του σπιτιού και την τεράστιά ανισότητα που γεννούν.

Σύμφωνα με έρευνα της ΕΕ (Eurofound/Απρίλιος 2020) μία στις τρεις γυναίκες δυσκολεύονταν να αφοσιωθεί στην τηλεργασία , γιατί ταυτόχρονα μαγείρευε, φρόντιζε τα παιδιά και δούλευε. Ενώ ένας στους έξη άνδρες είχε πρόβλημα κατά την τηλεργασία.

Πρέπει να σημειωθεί ότι κατά την πανδημία, αναλογικά με τον πληθυσμό των εργαζομένων, οι γυναίκες βρίσκονται στην πρώτη γραμμή καθημερινά, στο χώρο της πώλησης  τροφίμων ,φαρμακείων, νοσοκομείων ,καθαριότητας, φροντίδας παιδιών και τρίτης ηλικίας βάζοντας άμεσα σε κίνδυνο την υγεία τους, μη έχοντας άλλη επιλογή.

Παράλληλα  απειλείται η εργασία της γυναίκας και αυξάνεται η ανεργία, που την πλήττει άμεσα ,ενώ δημιουργεί οικονομικά αδιέξοδα και φτωχοποίησή της(ιδιαίτερα στις μονογονεϊκές οικογένειες, στις οικογένειες σε διάσταση ή τις ανειδίκευτες γυναίκες).

Η υποχρεωτική απομόνωση των οικογενειών λόγω της πανδημίας και η συνεχής τριβή χωρίς κοινωνικές επαφές και εξωστρέφεια διογκώνουν τις εντάσεις και τις συγκρούσεις στην οικογένεια(πιθανά τις ήδη υπάρχουσες), όπου παρουσιάζεται πιο συχνά και έντονα η έμφυλη βία, στις βαρβαρότερες μορφές της.

Μια δημοκρατική  κοινωνία πρέπει  να αντιστρατευθεί κάθε μορφή βίας, παρενόχλησης, κακοποίησης λεκτικής, ψυχολογικής, σωματικής και βιασμού, που αντιστρατεύεται την ελευθερία και αυτοδιάθεση του σώματος του ανθρώπου .Ας φερθούμε με υπευθυνότητα σαυτόν τον αγώνα για αξιοπρέπεια, γιατί το οφείλουμε όχι μόνο σε εμάς ,αλλά  στα  παιδιά μας και στην κοινωνία, που θέλουμε να αποκτήσει και να κατοχυρώσει αξίες, έτσι ώστε στο μέλλον να μιλάμε για την κοινωνία του εμείς και όχι του εγώ ,με αλληλεγγύη , δημοκρατία,  ισότητα και ευημερία όλων.

Η απάντηση σε αυτή την κατάσταση είναι η συνειδητοποίηση της και η στάση μας σαν ενεργών πολιτών με διεκδίκηση της πραγματικής ισότητας ,που έτσι και αλλιώς είναι τυπικά  διατυπωμένη στο Σύνταγμα και στους νόμους της χώρας μας. Καιρός είναι να κατοχυρωθεί και στην πράξη!

Οι αξίες και οι αρχές αυτές  ισχύουν στο κοινωνικό εγχείρημα Bioscoop, που συμμετέχουμε σαν ενεργά και ισότιμα μέλη γυναίκες και άνδρες, με τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις ,όπως το δικαίωμα της ελεύθερης έκφραση/λόγου, το δικαίωμα του συνέρχεσθαι και συνεταιρίζεσθαι, του εκλέγειν και εκλέγεσθαι  στα πλαίσια της ΚΑΛΟ , της άμεσης δημοκρατίας και του συνεργατισμού.

Γιατί μόνο ενεργοί άνθρωποι, ενεργοί πολίτες , γυναίκες/άνδρες μαζί μπορούμε δυναμικότερα και αποτελεσματικότερα να διεκδικήσουμε το δίκιο μας,  για μια κοινωνία της ισότητας , της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης και της αξιοπρέπειας όλων μας!

Ιωάννα Μητρούση (Μέλος ΔΣ):

Φτάσαμε πάλι στις 8 Μάρτη να «γιορτάσουμε» την παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Σαν μέλος του συνεταιριστικού εγχειρήματος Βιος coop, όπου από την πρώτη στιγμή της συμμετοχής μου ένιωσα την ισότητα του μέλους πέρα από φύλο, χρώμα, κομματική πεποίθηση, οικονομική κατάσταση, κοινωνική θέση και μόρφωση, πιστεύω ότι βρίσκομαι σε έναν χώρο όπου μετράει ο άνθρωπος και όχι η φύση του. Μέρος της απόδειξης αυτής είναι και η ανάδειξη στην διοίκηση του συνεταιρισμού τεσσάρων γυναικών στο 9μελές ΔΣ και τριών γυναικών στο 5μελές ΕΣ. Μάλιστα και στα δύο όργανα οι πρόεδροι είναι γυναίκες. Σαν μέλος του νέου ΔΣ βιώνουμε  την ισότητα του λόγου και της έκφρασης στα θέματα που προκύπτουν και συναποφασίζουμε στα ανοιχτά ΔΣ. Θεωρώ ότι έχουμε πετύχει πραγματικά την ισότητα των δύο φύλων στο εγχείρημά μας και μπορούμε να είμαστε και σ’ αυτόν τον τομέα ένα φωτεινό παράδειγμα για την κοινωνία. Η γυναίκα – άνθρωπος και όχι η γυναίκα-φύση.

Στην δύσκολη περίοδο που βιώνει η ανθρωπότητα λόγω της πανδημίας, ο ρόλος της γυναίκας αναδείχθηκε ακόμη περισσότερο, μιας και στον χώρο των λειτουργών υγείας οι περισσότεροι εργαζόμενοι ανήκουν στο γυναικείο φύλο. Γιατροί, νοσηλεύτριες, υγειονομικό προσωπικό, υπάλληλοι καθαριότητας σε νοσοκομεία και γηροκομεία ξεπέρασαν τον εαυτό τους σε προσφορά, υπομονή και επιμονή. Ο ρόλος της γυναίκας –μητέρας, συζύγου, συντρόφου- αναδείχθηκε για άλλη μια φορά στις πολύ δύσκολες συνθήκες υποστηρικτικός και δοτικός πέρα από κάθε προσδοκία. 

Αλλά και οι γυναίκες εργαζόμενες στα σούπερ-μάρκετ και στα καταστήματα που έμειναν ανοιχτά, παρέχοντας τις υπηρεσίες τους καθημερινά στην πρώτη γραμμή, αντιμέτωπες με τον φονικό ιό, πολλές φορές σε δύσκολες συνθήκες εργασίας ή και μετάβασης στον τόπο εργασίας τους, αναδείχθηκαν σε ήρωες της εποχής. Κι αυτό γιατί ακόμη και σήμερα, εκτός της εργασίας τους έχουν και το βάρος της οικογενειακής και οικιακής φροντίδας.

Υπάρχουν κι εκείνες οι γυναίκες που έμειναν στα σπίτια τους κλεισμένες και εργαζόμενες με τηλεργασία, έχοντας να αντιμετωπίσουν δύσκολες συνθήκες μέσα στο σπίτι τους, πολλές φορές δε και κακοποίηση λεκτική ή σωματική από το οικείο περιβάλλον. Είναι και οι γυναίκες που μαστίζονται από την ανεργία και σ’ αυτή την περίοδο της πανδημίας έχουν να αντιμετωπίσουν προβλήματα επιβίωσης ακόμη μεγαλύτερα απ’ ότι σε άλλη περίοδο. Τέλος είναι και οι γυναίκες της τρίτης ηλικίας που έμειναν κυριολεκτικά αποκλεισμένες από τους οικείους τους και τους φίλους τους, αποκλεισμένες από δραστηριότητες που μπορεί να έκαναν προηγούμενα, όπως επαφές με συνομηλίκους στα ΚΑΠΗ, στην εκκλησία, στην γειτονιά. Αναλφάβητες ηλεκτρονικά δεν είχαν και δεν έχουν την δυνατότητα να επικοινωνήσουν πέρα από ένα τηλέφωνο. Γυναίκες μόνες, ευπαθείς, με πενιχρό εισόδημα που σιτίζονται σε συσσίτια.  Για τις γυναίκες αυτές η κατάθλιψη είναι το επόμενο στάδιο.  

Εν έτη 2021 δυστυχώς ελάχιστα πράγματα έχουν προοδεύσει στην ισότητα την οικονομική και της κοινωνικής πολιτικής στα δύο φύλα. Οι γυναίκες είναι ακόμη ευάλωτες στην έμφυλη βία, στην ενδοοικογενειακή βία, στην εργασιακή εκμετάλλευση, στην ανασφάλιστη εργασία. Η οικιακή εργασία που είναι ακόμη και σήμερα αποκλειστικά σχεδόν στην μέριμνα της γυναίκας, ούτε αμείβεται ούτε ασφαλίζεται με αποτέλεσμα ηλικιωμένες γυναίκες να μένουν χωρίς υποστήριξη και να «κρέμονται» στα παιδιά τους.

Η ισότητα μας αφορά όλους. Σήμερα ίσως περισσότερο από κάθε άλλη εποχή.

Τώρα ξέρουμε ότι δεν είναι θέμα φύλου αλλά ανθρώπινο δικαίωμα .

Αλεξάνδρα Κορωνίδου (Εργαζόμενο μέλος): 

Η θέση της γυναίκας είναι σημαντική παντού, πόσο μάλλον σ ένα τόσο δυνατό εγχείρημα, όπως το βios coop.

Τα τελευταία χρόνια τα πράγματα έχουν μεταβληθεί και η θέση της γυναίκας έχει αλλάξει σημαντικά, πάνω στην κοινωνική σκακιέρα.

Ετσι, μεγαλύτερο είναι το ποσοστό συμμετοχής της γυναίκας, στα κοινωνικά δρώμενα της χώρας μας.

Η γυναίκα του σήμερα, καλείται ν ανταποκριθεί σε περισσότερους ρόλους απ ότι είχε στο παρελθόν.

Εκτός από σύζυγος, μητέρα, εργαζόμενη, καλείται αυτή την περίοδο, να κρατήσει τις λεπτές ισορροπίες που απαιτούνται, ανάμεσα στις υποχρεώσεις και τις πρωτόγνωρες καταστάσεις που περνάμε.

Σίγουρα πρέπει να βελτιώσουμε και να αλλάξουμε πολλά πράγματα που μας δυσανασχετούν και εμποδίζουν τους ρόλους μας!!


Παρασκευή, 5 Μαρτίου 2021

Το ντοκιμαντέρ «Βίος… ο άλλος δρόμος» στο YouTube

https://www.youtube.com/watch?v=_-5csjonHzM

 Σήμερα συμπληρώνονται ακριβώς 2 χρόνια από την πρεμιέρα του Ντοκιμαντέρ «Βίος… ο άλλος δρόμος» των Δημήτρη Παπαδόπουλου και Ιωάννη Κολαξίζη, στο 21ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης το 2019. Για να το γιορτάσουμε, το ανεβάσαμε στο YouTube, ώστε να μπορείτε να το παρακολουθήστε ελεύθερα. 

Το ντοκιμαντέρ, που συμμετείχε σε 6 διεθνή φεστιβάλ, αφηγείται τη συνεργατική ιστορία 430 ανθρώπων που τόλμησαν να πάρουν την τροφή στα χέρια τους. 

Δυο λόγια για το ντοκιμαντέρ: 

Στη Θεσσαλονίκη, μια πόλη ιδιαίτερα επιβαρυμένη από την οικονομική κρίση, περισσότεροι από 430 πολίτες ένωσαν τις δυνάμεις τους και με σύνθημα «Παίρνουμε την τροφή μας στα χέρια μας» δημιούργησαν τον μη κερδοσκοπικό Κοινωνικό Καταναλωτικό Συνεταιρισμό Βίος Coop, ο οποίος προσφέρει, από το 2013, τοπικά προϊόντα χωρίς μεσάζοντες. Ο Συνεταιρισμός λειτουργεί με βάση τις αρχές της άμεσης δημοκρατίας και της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας, προτείνοντας ένα διαφορετικό επιχειρηματικό μοντέλο και καταδεικνύοντας στην πράξη ‘άλλους δρόμους’ για το μέλλον. 

[Διάρκεια 54’, αγγλικοί υπότιτλοι].  

Ευχαριστούμε μέσα απ’ την καρδιά μας τους δύο σκηνοθέτες, καθώς και όλους τους συντελεστές (τους μουσικούς Παύλο Μιχαηλίδη, Ιωάννη Μπαργιώτα, Νίκο Τσινίκα και Βασίλη Χατζηνικολάου, τον ηχολήπτη Στέλιο Ντάρλα, τους συμπαραγωγούς Άρη Χατζηνικολάου και Αντώνη Καράγιωργα, καθώς και όλες και όλους τους συνεντευξιαζόμενους) για το αφιλοκερδές έργο τους.

Το ντοκιμαντέρ υπάρχει εδώ:

https://www.youtube.com/watch?v=_-5csjonHzM


Πέμπτη, 4 Μαρτίου 2021

Εβδομάδα δράσεων για τη Διεθνή Μέρα της Γυναίκας στο Βίος Coop (8-13 Μάρτη)

Με αφορμή τη Διεθνή Μέρα της Γυναίκας διοργανώνουμε βδομάδα δράσεων για να τιμήσουμε τη Γυναίκα που συνεταιρίζεται, τη Γυναίκα που εργάζεται, τη Γυναίκα που καταγγέλλει τις διακρίσεις και τις κακοποιητικές συμπεριφορές, τη Γυναίκα που οραματίζεται ένα καλύτερο αύριο για όλες και για όλους!

Για εμάς η Διεθνής Μέρα της Γυναίκας είναι, μεν, μια αφορμή για να αναδείξουμε το γυναικείο ζήτημα, αλλά προσπαθούμε μέσα σ’ όλη τη χρονιά να στηρίζουμε και να ενισχύουμε τη θέση των γυναικών εντός κι εκτός του συνεταιρισμού μας.

Στη νέα σύνθεση των οργάνων του συνεταιρισμού μας υπάρχει ίση αντιπροσώπευση ανδρών-γυναικών στις εκλεγμένες θέσεις. Πιο συγκεκριμένα, απ’ τα εννέα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου, τα τέσσερα είναι γυναίκες, ενώ απ’ τα πέντε μέλη του Εποπτικού Συμβουλίου, τα τρία είναι γυναίκες, ενώ και στα δύο όργανα υπάρχει γυναίκα πρόεδρος[i].

Στις δράσεις που έχουμε προς ενίσχυση της θέσης της Γυναίκας, πρέπει να συνυπολογίσουμε και τη συνεργασία (κι αλληλοϋποστήριξη, βέβαια) που υπάρχει από την αρχή της λειτουργίας του καταστήματός μας με πέντε τοπικούς γυναικείους συνεταιρισμούς[ii].

Τη βδομάδα 8-13 Μάρτη, λοιπόν, θα έχουμε μια σειρά από δράσεις για να συμβάλλουμε θετικά στη συζήτηση για τη θέση της Γυναίκας στο σήμερα.

5% έκπτωση στα προϊόντα των γυναικείων συνεταιρισμών

Για όλη τη βδομάδα 8-13 Μάρτη προσφέρουμε 5% έκπτωση σε όλα τα προϊόντα των γυναικείων συνεταιρισμών, γιατί οι καταναλωτικές μας επιλογές έχουν δύναμη!


Καλάθι αλληλεγγύης για τον Ξενώνα Κακοποιημένων Γυναικών του ΕΚΚΑ


Παράλληλα, αυτήν την περίοδο στο κατάστημά μας έχουμε καλάθι αλληλεγγύης προς ενίσχυση του Ξενώνα Γυναικών του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικής Αλληλεγγύης (ΕΚΚΑ).

Αναρτήσεις

Οι αναρτήσεις μας αυτήν τη βδομάδα θα έχουν αναφορά τη Γυναίκα. Θα αναρτήσουμε κείμενα γυναικών, που είναι μέλη του Βίος Coop, παρουσιάσεις για τους γυναικείους συνεταιρισμούς, όπως επίσης και το ντοκιμαντέρ για τον σεξισμό και την έμφυλη βία στην ελληνική κοινωνία «Το Παγόβουνο» του Μάνου Παπαδάκη.

Διαδικτυακή εκδήλωση

Οι δράσεις μας θα κορυφωθούν με μια εκδήλωση την Τετάρτη 10 Μάρτη στις 20:00, μέσω zoom και θα προβληθεί live από τη σελίδα μας στο facebook. Το πάνελ θα απαρτίζεται από:

την Άσπα Παπαφιλίππου (πρόεδρος ΔΣ του Βίος Coop): η θέση της γυναίκας στη σημερινή ελληνική κοινωνία,

την Αθανασία Νούνη (νοσηλεύτρια στο Ιπποκράτειο): η σύγχρονη εργαζόμενη γυναίκα,

τον Λεωνίδα Οικονομάκη (διδάκτωρ κοινωνικών και πολιτικών επιστημών): η θέση της γυναίκας στις κοινότητες των Ζαπατίστας στην Τσιάπας του Μεξικό,

τον Μάνο Παπαδάκη (σκηνοθέτης): παρουσίαση του ντοκιμαντέρ «Το Παγόβουνο», και

τον Θεολόγο Βλάχο (κοινωνικός λειτουργός): παρουσίαση του Ξενώνα Κακοποιημένων Γυναικών του ΕΚΚΑ.

Επίσης, θα υπάρξουν σύντομες παρουσιάσεις των πέντε γυναικείων συνεταιρισμών που συνεργαζόμαστε, ενώ τη συζήτηση θα τη συντονίζει η Γιώτα Παππά (μέλος του ΔΣ του Βίος Coop).

Η εκδήλωση είναι ανοιχτή προς όλες/ους και μπορείτε να την παρακολουθήσετε μέσω:
- Ζoom, στον σύνδεσμο: https://us02web.zoom.us/j/81229793545 
- live από την σελίδα μας στο Facebook: https://www.facebook.com/bioscoop.gr


[i] Δείτε αναλυτικά τη σύνθεση του Διοικητικού και του Εποπτικού Συμβουλίου.

[ii]Γυναικείος Αγροτικός Συνεταιρισμός Παραδοσιακών Προϊόντων Αγίου Αντωνίου, Γυναικείος Αγροτικός Συνεταιρισμός Ανατολικού Βαλμάδα, Γυναικείος Αγροτικός Συνεταιρισμός Μελισσοχωρίου Εύγε, Αγροτικός Συνεταιρισμός Γυναικών Καλαμωτού Η Κυψέλη, Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση Μούσες Πιερίων.